Նրանց սերը սկսվեց փոքրիկ բեմում, բայց դարձավ մեծ պատմություն ողջ կյանքի համար։ Եվոննան ու Քեննին ապացուցեցին, որ իսկական սերն ու հավատարմությունը չափի, տարիքին կամ փորձություններին չեն ենթարկվում։ Սակայն տարիներ անց մահացու հիվանդությունն անջատում է նրանց… բայց մի՞թե սերը երբևէ վերջանում է։
Եվոննան և Քեննին առաջին անգամ հանդիպեցին 1970-ականների վերջին մի փոքրիկ թատերական ներկայացման ընթացքում, որտեղ երկուսն էլ հանդես էին գալիս որպես դերասաններ։ Նրանց միջև միանգամից ծնվեց կապ, որն անցավ բոլոր փորձությունները։ Նրանք երկուսն էլ ունեին կարճահասակություն, բայց դա երբեք չեղավ խոչընդոտ՝ ոչ նրանց երազանքների, ոչ էլ սրտերի համար։
Ամուսնանալով՝ նրանք ունեցան երկու հրաշալի երեխա, որոնց մեծացրել էին սիրով ու նվիրումով։ Քեննին նկարիչ էր, իսկ Եվոննան՝ դաշնակահարուհի։ Նրանք հաճախ իրենց երեխաներին տանում էին կինոթատրոն՝ հատկապես սիրելով «Աստղային պատերազմները», ինչը նրանց համար դարձավ ընտանեկան ավանդույթ։
Տարիները անցան։ Երեխաներն մեծացան, սկսեցին իրենց կյանքը։ Իսկ Քեննին ու Եվոննան մնացին նույնքան սիրահարված, որքան իրենց առաջին հանդիպման օրը։ Սակայն, Եվոննան 60-անց հասակում հիվանդացավ։
Քեննին ամեն օր նրա կողքին էր՝ հիվանդանոցում, տանը, ամեն քայլում։ Նրանք միասին անցան այդ դժվարին փուլը, և մինչ Եվոննան մահացավ, նա ժպտալով ձեռքը պահում էր Քեննիին՝ ասումով. «Դու իմ տունն էիր»։
Եվոննայի մահից հետո Քեննին այլևս երբեք չամուսնացավ։ Նա ապրեց հանգիստ, համեստ կյանք՝ շրջապատված երեխաներով ու թոռներով, բայց միշտ պահելով Եվոննայի նկարն ու վերջին նամակը իրենց ննջասենյակում։ Նա ասում էր. «Եվոննան միայն իմ կինը չէր։ Նա իմ սիրտն էր։ Եվ սիրտը մարդ մեկից ավելի անգամ չի ունենում»։
Այսպիսով, նրանց սերը մնաց հավերժ՝ որպես օրինակ նվիրվածության, հավատարիմ սրտերի և անկոտրում սիրո։
