Ռոզա Դավթյանը այն դերասանուհիներից է, որի ներկայությունը հայկական հեռուստադիտողը նկատում է դեռ առաջին իսկ կադրից․ նրա ժպիտը, խաղային բնականությունը, վառ էներգիան և անկեղծ վերաբերմունքը մարդկանց նկատմամբ նրան դարձրել են սիրված կերպար ոչ միայն էկրանին, այլև իրական կյանքում։ «Վերջին զանգ» սերիալում նրա կերպարը՝ աշխույժ, զգայուն, երբեմն անսպասելի պահվածքով, գրավեց հազարավոր մարդկանց սրտեր։ Իսկ աշխատակազմը, որը նրա հետ անցել է պատասխանատվությամբ, ծանր գրաֆիկով, հումորով և ջերմ հիշողություններով լի ճանապարհ, ժամանակի ընթացքում դարձել է նրա երկրորդ ընտանիքը։
Սերիալի նկարահանման վերջին օրերից մեկին, երբ աշխատանքային մթնոլորտը համեմված էր միաժամանակ և հոգնածությամբ, և ստեղծագործական բավարարվածությամբ, և հրաժեշտի զգացողությամբ, անձնակազմը որոշեց Ռոզայի համար փոքր, բայց հոգատար անակնկալ կազմակերպել։ Նպատակը պարզ էր՝ ցույց տալ, թե որքան են նրան գնահատում, ինչ մեծ ներդրում է ունեցել նա խմբի մեջ, և ինչքան ուժ է տվել իր ներկայությամբ, իր աշխատասիրությամբ ու իր լույսով։
Ռոզան, ինչպես միշտ, նկարահանման հրապարակ էր եկել պատրաստված, տրամադրություն բարձրացնող տեսակով։ Սակայն այդ օրը աշխատակազմը հատուկ էր իրար գլխի հավաքվել։ Արտադրողը, ռեժիսորը, օպերատորները, դիմահարդարները, անգամ տեխնիկական թիմը՝ բոլորը միասին որոշել էին մի փոքր դադար վերցնել և Ռոզային հրավիրել հրապարակ՝ իբր նոր դրվագի համար փորձ անել։ Նա չգիտեր, որ այդ պահին ոչ մի փորձ նախատեսված չէր, և ամեն ինչ carefully ծրագրված էր հենց իր համար։
Երբ նա մտավ հրապարակ, լույսերը միանգամից մարեցին, և մի քանի վայրկյան անց վառ վահանակի վրա հայտնվեց հատուկ պատրաստված լուսանկար–գրություն՝ Ռոզայի մասնակցությամբ կադրերից կազմված սլայդշոու։ Այն ներառում էր ամենահիշվող պահերը՝ առաջին փորձերից մինչև ամենաբարդ տեսարանների նկարահանումը։ Առանձին դրվագներ ընդգծում էին նրա հումորը՝ ինչպես է նա ժպտալով հաղթահարել ծանր գրաֆիկը, ինչպես է աջակցել գործընկերներին, կամ ինչպես է ուրախացրել թիմին միանգամյա, անկեղծ կատակներով։
Բոլորի աչքերում միևնույն զգացողությունն էր՝ հպարտություն, ջերմություն ու շնորհակալություն։ Դա նաև հղում էր այն մտքին, որ ստեղծագործական ընտանիքը երբեք չի մոռանում իր անդամներին, հատկապես նրանց, ովքեր ոչ միայն աշխատում են, այլև հոգի են դնում իրենց աշխատանքի մեջ։
Այդ ամենից հետո թիմը նրան ներկայացրեց իրենց հատուկ նվերը։ Այն ընտրված էր երկար խորհելուց հետո՝ հաշվի առնելով Ռոզայի մասնագիտական բնույթը, նրա ներաշխարհը, ոճը և էներգիան։ Նվերը խորհրդանշական էր՝ գեղեցիկ ձեռագործ արձանիկ, որը մարմնավորում էր կին ուժը, նրբությունը, ստեղծագործական ոգին և իմաստուն ներքին հավասարակշռությունը։ Արձանիկի վրա փորագրված էր մի փոքրիկ, բայց սրտանց նվիրական տող՝ նվիրված հենց Ռոզային։ Տողերը գրվել էին ոչ թե պաշտոնական, այլ մարդկային տոնով՝ այնպես, ինչպես կարող է գրել ընտանիքը իր սիրելի անդամին։
Ռոզան երկար վայրկյաններ զարմացած մնաց՝ ոչ միայն նվերից, այլև այն ջերմությունից, որը զգաց թիմի կողմից։ Նրա համար այդ պահին ամենաթանկը ոչ թե նվերը, այլ ուշադրությունը, սերը և գնահատված լինելու գիտակցությունն էր։ Նա ասաց, որ երբեք չէր սպասել նման ներսից եկող գնահատանքի, և որ այս անակնկալը իրեն ուժ ու պատասխանատվություն է տալիս շարունակելու ավելի մեծ նվիրումով։
Հետագայում նա նաև կիսվեց, որ այս նվերը հավերժ կհիշեցնի իրեն ոչ միայն իր անցած ճանապարհի մասին, այլև այն մարդկանց, ովքեր աշխատել են կողքին՝ բացասական ու դրական պահերը միասին հաղթահարելով։ Նա ասաց, որ նկարահանման հրապարակը միշտ եղել է այն վայրը, որտեղ ինքը զգացել է՝ իրեն հասկանում են, լսում են և սիրում են՝ ոչ թե պարզապես որպես դերասանուհի, այլ որպես մարդ։
Աշխատակազմի անդամները նույնպես իրենց տպավորություններն էին մեջբերում։ Նրանցից շատերը նշում էին, որ Ռոզան իրենց համար դարձել է ոգեշնչող օրինակ՝ իր ուժեղ բնավորությամբ, իր մարդկային տաքությամբ և իր մեծ սրտով։ Շատերը խոստովանել էին, որ նրա մասնագիտական աշխատասիրությունն ու կարգապահությունը հաճախ դառնում էին իրենց մոտիվացիան, իսկ նրա հումորն ու բաց լինելը՝ թիմային հոգնածությունը հաղթահարելու լավագույն միջոցը։
Ռեժիսորը պատմեց, որ Ռոզան այն դերասանուհիներից է, ով երբեք չի բողոքում, չի շեղվում, չի կորցնում կենտրոնացումը, նույնիսկ եթե նկարահանումները տևում են ժամերով։ «Նա գալիս է հրապարակ՝ լույս բերելով, ոչ թե պարզապես մասնակցելու համար, այլ որովհետև սիրում է այն, ինչ անում է։ Իսկ այդ սերը զգացվում է յուրաքանչյուր կադրում»,– ասել էր նա։
Անձնակազմը վստահ էր՝ նման նվերը ոչ միայն գեղեցկությամբ էր առանձնանում, այլև իր մեջ ունի այն ամբողջ ժառանգությունը, որ անցել են միասին՝ դժվար օրեր, ուրախ դրվագներ, չմոռացվող պահեր և ստեղծագործական մեծ ճանապարհ։
Ի վերջո, Ռոզա Դավթյանը շնորհակալություն հայտնեց բոլորին և ասաց, որ նման պահերը տարիներ շարունակ հիշվելու են։ Նրա համար ամենակարևորն այն է, որ աշխատած երկրային ու անկեղծ մթնոլորտը պահպանվել է միշտ՝ նույնիսկ ամենաբարդ աշխատանքային փուլերում։
Այս փոքրիկ, բայց մեծ նվերը ևս մեկ անգամ ընդգծեց այն փաստը, որ կինեմատոգրաֆիական աշխարհում ամենաթանկը ոչ միայն արվեստն է, այլև մարդկային կապերն ու զգացմունքները, որոնք տարիների ընթացքում վերածվում են անքակտելի հիշողությունների։
