Հայրենիքի համար շարունակ ընկնում են, ընկնում են լավագույնները, իրական հայրենաասերները, սակայն սա չի նշանկաում, որ չընկած և հեոսաբար դեռ այսօ էլ սահմանին կանգնած զինվորը պակաս հերոս է։
Բայց և պետք է փաստել, որ հայ ազգը կենդանի հերոսներ է ցանկանում տեսնել, արյունին վերջ դնել է ցանկանում։
Լավագույնները, ովքեր հայրենիքը պետք է ծաղկեցնեին ու շենացնեին։ Այս նյութում այս անգամ ներկայացնում ենք մի հերոս, ով հանուն հայրենիքի կյանքն անգամ չխնայեց։
Նա սովորում էր հոգեբանության ֆակուլտետում։ Գոռ Վարդանի Համբարձումյան։ Նա ծնվել է 2001թ․, օգոստոսի 6-ին։ Եվ շտապում էր երազանքների ու նպատակների ետևից։ Կյանքի այս փուլում հայրենիքն էր կարևոր և իր կարիքն ուներ։
Գոռը չխնայեց կյանքը։ Որքան ներդրում կարող էր ունենալ ապագա հոգեբանը իր երկրում, անհրաժեշտության դեպքում կգանգներ հայրենակցի կողքին։ Հավերժ փառք Տղերքին։ Հիշատակդ հավերժ մնա․․․
