Հայկական շոու-բիզնեսում երբեմն մի չասված խոսքը ավելի մեծ աղմուկ է բարձրացնում, քան ամենաաղմկոտ սկանդալը։ Այդպիսի իրավիճակ ստեղծվեց նաև այն օրը, երբ Ռազմիկ Ամյանը նշեց իր ծննդյան օրը, սակայն հանրությունը չտեսավ Տաթև Ասատրյանի որևէ հրապարակային շնորհավորանք։ Առաջին հայացքից սա կարող էր թվալ սովորական անուշադրություն կամ տեխնիկական բացթողում, սակայն երկրպագուների ու մեդիայի աչքից նման բաները չեն վրիպում։ Իսկ երբ խոսքը գնում է երկու տարիների ընթացքում բազմիցս համատեղ նախագծերով աչքի ընկած արտիստների մասին, ամեն լռություն սկսում է կասկած հարուցել։
Տաթև Ասատրյանն ու Ռազմիկ Ամյանը տարիներ շարունակ ներկայացել են որպես ոչ միայն գործընկերներ, այլ նաև ջերմ հարաբերություններ ունեցող մարդիկ։ Նրանք միասին հանդես են եկել բեմերում, մասնակցել համերգների, տեսահոլովակների, հեռուստաշոուների և հաճախ խոսել են միմյանց մասին մեծ հարգանքով։ Այդ պատճառով էլ շատերի համար անսպասելի էր, երբ Ռազմիկի ծննդյան օրը սոցիալական ցանցերում հայտնվեցին տասնյակ շնորհավորանքներ տարբեր երգիչներից, բայց Տաթևի էջը մնաց լուռ։
Այս լռությունը չուշացավ դառնալ քննարկումների թեմա։ Մեկը գրեց, թե դա անպայման նշանակում է կոնֆլիկտ, մյուսը համոզված էր, որ նրանց միջև ինչ-որ բան է տեղի ունեցել կուլիսներում։ Երրորդները պնդում էին, որ Տաթևը պարզապես չի ցանկանում իր անձնական վերաբերմունքը միշտ հրապարակային դարձնել։ Բայց շոու-բիզնեսի աշխարհում, որտեղ ամեն շարժը դիտարկվում է խոշորացույցի տակ, նույնիսկ չարված շնորհավորանքը կարող է ընկալվել որպես ուղերձ։
Ամենահետաքրքիրն այն է, որ ոչ Տաթևը, ոչ Ռազմիկը հրապարակավ չեն մեկնաբանել իրավիճակը։ Ոչ հերքում, ոչ հաստատում, ոչ բացատրություն։ Այդ լռությունն էլ ավելի է բորբոքել ինտրիգը։ Երբ հանրային դեմքերը լռում են, նրանց փոխարեն սկսում են խոսել ուրիշները՝ ֆան ակումբները, բլոգերները, սոցցանցերի օգտատերերը։ Եվ ամեն մեկն ունի իր վարկածը։
Ոմանք կարծում են, որ խնդիրը կարող է լինել մասնագիտական։ Վերջին տարիներին հայկական էստրադայում մրցակցությունը մեծացել է, և երբեմն նույնիսկ ընկերական հարաբերությունները կարող են խաթարվել ստեղծագործական տարաձայնությունների պատճառով։ Երգի ընտրություն, համերգային ծրագրերի բաշխում, համատեղ նախագծերի շուրջ անհամաձայնություններ՝ այս ամենը կարող է դառնալ լարվածության աղբյուր, որը դրսից չի երևում, բայց ներսում կարող է մեծ ազդեցություն ունենալ հարաբերությունների վրա։
Մյուսները ենթադրում են, որ պատճառը կարող է լինել անձնական։ Շոու-բիզնեսի մարդիկ, որքան էլ հանրային լինեն, ունեն նաև իրենց զգացմունքները, վիրավորանքները, հիասթափությունները։ Երբեմն մեկ սխալ խոսք, մեկ անուշադրություն կամ մեկ չկատարված խոստում կարող է փոխել վերաբերմունքը։ Եվ այդպիսի պահերին մարդիկ ընտրում են լռությունը որպես իրենց վերաբերմունքի ձև։
Կան նաև նրանք, ովքեր համոզված են, որ սա ընդամենը տեխնիկական կամ ժամանակային հարց է։ Հնարավոր է, որ Տաթևը պարզապես չի հասցրել կամ չի ցանկացել հրապարակային գրառում անել այդ օրը։ Չէ՞ որ շնորհավորելը պարտադիր չէ անել միայն սոցիալական ցանցերում։ Կարելի է զանգահարել, գրել անձնական հաղորդագրություն, կամ հանդիպել։ Բայց հանրությունը տեսնում է միայն այն, ինչ հայտնվում է էկրանին, և դրանից է անում իր եզրակացությունները։
Սակայն այստեղ կա ևս մեկ կարևոր հանգամանք։ Վերջին շրջանում Տաթև Ասատրյանը բավականին զուսպ է դարձել իր սոցիալական ցանցերում։ Նա ավելի քիչ է կիսվում անձնական պահերով, ավելի քիչ է արձագանքում իր շրջապատի իրադարձություններին։ Ոմանք դա կապում են նրա ներքին փոփոխությունների հետ, մյուսները՝ նրա ցանկության հետ, որ իր էջը լինի միայն ստեղծագործական հարթակ, ոչ թե անձնական հարաբերությունների ցուցափեղկ։
Ռազմիկ Ամյանը, հակառակը, բավականին ակտիվ է սոցիալական մեդիայում և հաճախ է կիսվում իր կյանքի մանրամասներով։ Այդ տարբեր մոտեցումներն էլ կարող են ստեղծել տպավորություն, թե ինչ-որ մեկը մի բան է անում, իսկ մյուսը՝ ոչ։ Բայց դա դեռ չի նշանակում, որ նրանց հարաբերությունները վատացել են։
Այնուամենայնիվ, ինտրիգը շարունակում է ապրել, քանի դեռ չկա հստակ պատասխան։ Եվ հենց այս անորոշությունն է, որ թեման դարձնում է այդքան քննարկվող։ Մարդիկ սիրում են ենթադրել, կռահել, գտնել գաղտնի իմաստներ ամեն ժեստի մեջ։ Իսկ շոու-բիզնեսը, իր հերթին, սնվում է հենց այդ հետաքրքրությունից։
Հնարավոր է, որ մի օր Տաթևը կամ Ռազմիկը որոշեն բացահայտել իրական պատկերը։ Բայց հնարավոր է նաև, որ այս պատմությունը այդպես էլ մնա որպես հերթական չբացահայտված դրվագ հայկական էստրադայի կուլիսներում։ Իսկ մինչ այդ երկրպագուները շարունակելու են հետևել նրանց քայլերին՝ փորձելով հասկանալ՝ արդյոք լռությունը խոսում է ավելին, քան բառերը։
Մի բան հստակ է․ երբ հանրային դեմքերն անգամ մեկ շնորհավորանք չեն գրում, դա կարող է դառնալ ամբողջ մի պատմություն։ Եվ հենց այդ պատմություններն են, որ շոու-բիզնեսը դարձնում են ոչ միայն երաժշտության, այլ նաև զգացմունքների ու ինտրիգների աշխարհ։
