Անկեղծությամբ ու ներքին ուժով Սոֆյան վերջին հարցազրույցում բացել է իր կյանքի ամենախորը, ամենախոցելի էջերից մեկը՝ խոսելով հետծննդաբերական դեպրեսիայի, հոգեբանական օգնության կարևորության, ընտանիքի, մայրության և ինքնահաստատման մասին։ Նրա խոսքը պարզապես անձնական պատմություն չէ․ այն հայ հասարակության համար կարևոր ուղերձ է՝ հոգեկան առողջության, կնոջ դերի և ինքնաճանաչման վերաբերյալ։
Սոֆյան երբեք չի փորձել ստեղծել «կատարյալ» կերպար։ Նրան ճանաչողները գիտեն՝ նա միշտ ընտրել է անկեղծ լինելու ճանապարհը, նույնիսկ երբ այդ անկեղծությունը կարող է ցավոտ լինել։ Հետծննդաբերական դեպրեսիայի մասին խոսելիս նա չփորձեց մեղմել իրականությունը կամ ներկայացնել այն որպես «թեթև փուլ»։ Ընդհակառակը՝ դերասանուհին շեշտեց, որ իր ապրածը դասական դեպրեսիա էր՝ բոլոր բնորոշ դրսևորումներով․ հուզական անկում, ներքին դատարկություն, հոգնածություն, ինքն իրեն կորցնելու զգացում։
Երեխայի ծնունդից հետո Սոֆյանի կյանքում ամեն ինչ փոխվել էր։ Փոխվել էր ոչ միայն առօրյան, այլև ներքին աշխարհը։ Նա խոստովանում է, որ մայրությունը, որքան էլ ցանկալի և սիրելի լինի, կարող է կնոջ կյանք բերել լուրջ հոգեբանական փորձություններ։ «Կյանքումս սկսվեց մի շրջան, երբ ես ինձ չէի ճանաչում»,— նշում է նա։ Այդ վիճակը ավելի բարդ էր նրանով, որ Սոֆյան ինքն էլ մասնագիտությամբ հոգեբան է։
Շատերի համար սա կարող է հակասական թվալ՝ ինչպես կարող է հոգեբանը հայտնվել նման իրավիճակում։ Սակայն հենց այստեղ է նրա խոսքի ամենակարևոր միտքը։ Սոֆյանի համոզմամբ՝ ցանկացած հոգեբան ունի հոգեբանի կարիք։ «Ինքդ քեզ հետ թերապիա անցկացնել հնարավոր չէ»,— ասում է նա։ Նա ընդգծում է, որ նույնիսկ ամենամոտ մարդիկ՝ ընտանիքը, հարազատները, ընկերները, չեն կարող փոխարինել մասնագետին։ Նրանց աջակցությունը կարևոր է, բայց երբ խոսքը վերաբերում է խորքային հոգեբանական վիճակին, մասնագիտական օգնությունն անփոխարինելի է։
Սոֆյանը նաև կարևոր դիտարկում է անում հայկական իրականության մասին։ Նրա խոսքով՝ Հայաստանում հոգեբանին դիմելը հաճախ դիտվում է որպես «վերջին քայլ», երբ վիճակն արդեն անդառնալի է դառնում։ «Պետք չէ սպասել, որ ամեն ինչ քանդվի, հետո միայն օգնություն խնդրել»,— ասում է նա։ Իր մասնագիտական գիտելիքները հենց իրեն օգնեցին ժամանակին հասկանալ, որ անհրաժեշտ է դիմել հոգեբանի և ընդունել օգնությունը՝ առանց ամոթի կամ ինքնախարազանման։
Այս պատմության մեջ կարևոր դեր ունի նաև Սոֆյայի ընտանիքը, մասնավորապես՝ ամուսինը՝ դերասան Աշոտ Տեր-Մաթևոսյանը։ Չնայած նա չի բացում բոլոր մանրամասները, սակայն ակնհայտ է, որ հարաբերություններում եղել են ինչպես բարդ, այնպես էլ ամրապնդող փուլեր։ Սոֆյանը չի ներկայացնում ամուսնությունը որպես հեքիաթային իդիլիա, այլ որպես կենդանի հարաբերություն, որտեղ կա փոխըմբռնում, աշխատանք սեփական էմոցիաների վրա և պատասխանատվություն միմյանց հանդեպ։
Երկրորդ երեխայի թեմային անդրադառնալիս դերասանուհին կրկին անկեղծ է։ Նա չի շտապում պատասխանել հասարակության սպասումներին և ընդգծում է, որ նման որոշումները պետք է ընդունվեն ոչ թե արտաքին ճնշումների, այլ ներքին պատրաստվածության հիման վրա։ Նրա համար կարևոր է, որ կինը հոգեբանորեն կայուն լինի, հասկանա իր ցանկությունները և չզոհաբերի սեփական առողջությունը «պետք է»-ների համար։
Արտաքինի մասին խոսելիս Սոֆյանը ևս մեկ կարևոր շեշտադրում է անում։ Նա նշում է, որ իր առջև նպատակ է դրել ապացուցելու՝ իրեն գլխավոր դերերի համար ընտրում են ոչ միայն արտաքինի պատճառով։ Թատրոնում և կինոյում հաճախ դերասանուհիների նկատմամբ ձևավորվում է կարծրատիպ՝ գեղեցիկ լինելը երբեմն ընկալվում է որպես հիմնական «արժանիք»։ Սոֆյանը փորձում է կոտրել այդ պատկերացումը՝ իր աշխատանքով, դերերի խորությամբ և մասնագիտական աճով։
Նրա խոսքը հատկապես կարևոր է երիտասարդ կանանց համար, ովքեր հաճախ հայտնվում են ներքին հակասության մեջ՝ արտաքին սպասումների և սեփական ինքնության միջև։ Սոֆյանը ցույց է տալիս, որ հնարավոր է լինել և՛ գեղեցիկ, և՛ խորքային, և՛ խոցելի, և՛ ուժեղ միաժամանակ։
Այս ամբողջ պատմության մեջ Սոֆյանի կերպարը բացվում է ոչ թե որպես հանրահայտ դերասանուհի, այլ որպես մարդ՝ իր վախերով, պայքարներով ու հաղթանակներով։ Նրա պատմությունը հիշեցնում է, որ հոգեկան առողջությունը նույնքան կարևոր է, որքան ֆիզիկականը, և օգնություն խնդրելը թուլության նշան չէ, այլ հասունության ու ինքնաճանաչման։
Սոֆյան իր օրինակով փորձում է փոխել մտածողություն՝ խոսել այն թեմաների մասին, որոնց շուրջ երկար տարիներ լռություն է եղել։ Նրա անկեղծությունը ոչ միայն անձնական խոստովանություն է, այլ նաև սոցիալական պատասխանատվություն։ Եվ հենց այդ պատճառով նրա պատմությունը դառնում է ոչ թե պարզապես հարցազրույց, այլ ուղերձ՝ յուրաքանչյուր կնոջ, յուրաքանչյուր մոր և յուրաքանչյուր մարդու համար, ով երբևէ զգացել է, որ միայնակ է իր պայքարում։
