Հայկական կինոյի և հեռուստատեսության մեջ Ռոզա Դավթյանը վաղուց է դարձել այն դերասանուհիներից մեկը, որի ներկայությունը ցանկացած նախագծում անմիջապես ուշադրություն է գրավում։ Նրա կերպարները երբեք պարզապես դեր չեն լինում․ դրանք ապրում են, խոսում, սիրում ու տառապում՝ այնպես, ինչպես միայն իսկական արվեստագետը կարող է փոխանցել։ Վերջին նկարահանումներից հետո Ռոզան սոցիալական էջում կիսվել է մի գրառմամբ, որտեղ խոսել է իր զգացմունքների, գործընկերների և մասնավորապես՝ Լյովի հետ ունեցած աշխատանքային համադրության մասին։
«Շնորհակալ եմ Լյովին էս էմոցիայի համար…» – այս բառերով է սկսվել նրա գրառումը, որը շատ արագ տարածվել է համացանցում։ Դերասանուհին պատմել է, որ նկարահանումների այդ օրը իրեն սպասում էր բարդ տեսարան՝ հուզական առումով ամենածանրերից մեկը։ Դրանից առաջ նա նույնիսկ մտածել էր՝ արդյո՞ք կկարողանա ճիշտ ձևով արտահայտել այն, ինչ պահանջում էր սցենարը։ Սակայն, ինչպես նշել է Ռոզան, հենց Լյովն էր, ով օգնեց իրեն բացվել և լիովին ներթափանցել կերպարի աշխարհը։
Ռոզայի պատմածից պարզ էր դառնում, որ նկարահանումներն անցել էին շատ ինտենսիվ և հուզական մթնոլորտում։ Նկարահանող խումբը՝ ռեժիսորից մինչև օպերատոր, զգացել էին այդ լարվածությունը, բայց միաժամանակ՝ ուժեղ էներգիան, որը տարածվում էր հոլովակի կամ տեսարանի տարածքում։ Լյովը, ում մասին խոսում էր դերասանուհին, նրա գործընկերն էր ֆիլմում, ով մարմնավորում էր մի կերպար, որի ճակատագիրն անմիջապես կապված էր Ռոզայի խաղացած հերոսուհու հետ։
Դերասանուհին պատմել է նաև, որ երբեմն տեսարանների ընթացքում իրական զգացմունքները խառնվում են կերպարի ապրումներին, և արդեն դժվար է տարբերել՝ որտեղ է սկսվում դերը և որտեղ՝ սեփական հոգին։ «Երբ սիրտդ բաց ես անում դերի առաջ, այն դառնում է քոնը։ Այդ պահին դու չես խաղում՝ դու ապրում ես։ Իսկ Լյովի հետ այդ ապրումը դառնում է կրկնակի ուժեղ, որովհետև նա ունի այն յուրահատուկ էներգիան, որը քեզ ստիպում է հավատալ ամեն խոսքի ու հայացքի ճշմարտությանը»։
Ռոզան խոստովանել է, որ նկարահանումների ավարտից հետո երկար ժամանակ չի կարողացել հանգստանալ։ Նույնիսկ տուն հասնելուց հետո դեռ զգում էր այն ներքին սարսուռը, որ մնացել էր իր ներսում։ «Ես գիտեի, որ այդ օրը ինչ-որ բան փոխվեց իմ մեջ՝ որպես դերասան, որպես մարդ։ Երբեմն մեկ տեսարան կարող է քեզ շատ բան սովորեցնել, քան տարիների փորձը»։
Նա հատուկ նշել է նաև նկարահանող խմբի աշխատանքը՝ շնորհակալություն հայտնելով բոլորին՝ օպերատորից մինչև լուսավորողներ։ «Սա թիմային գործ էր, և յուրաքանչյուրն իր տեղում էր։ Երբ դու զգում ես, որ քեզ վստահում են, քո յուրաքանչյուր քայլի հետևում կանգնած է ամբողջ թիմը, այդ ժամանակ չես վախենում հուզվել, բացվել ու ցույց տալ քո ներսի ամենանուրբ կողմերը»։
Ռոզան հավելել է, որ շատ հաճախ հանդիսատեսը տեսնում է միայն վերջնական արդյունքը՝ գեղեցիկ կադրեր, մոնտաժված տեսարաններ, բայց չի պատկերացնում, թե դրանց հետևում որքան աշխատանք, սպասում և երբեմն՝ արցունք կա։ «Մենք հույզերով ենք ապրում մեր դերը։ Երբեմն դա ցավ է, երբեմն երջանկություն, բայց միշտ իրական»։
Նրա գրառումը ոչ միայն վկայում էր դերասանուհու մասնագիտական նվիրվածության մասին, այլև մարդկային խորը զգացմունքների։ «Շնորհակալ եմ Լյովին, որ կողքիս էր հենց այն պահին, երբ ամենից շատ դրա կարիքն ունեի։ Նկարահանման հրապարակը հաճախ դառնում է այն վայրը, որտեղ դու բացահայտում ես ոչ միայն կերպարդ, այլ նաև ինքդ քեզ»։
Ռոզա Դավթյանի այս անկեղծ խոստովանությունը ևս մեկ անգամ ցույց տվեց, թե ինչու նա այդքան սիրված է հանդիսատեսի կողմից։ Նրա համար դերասանությունը ոչ թե աշխատանք է, այլ հոգևոր ճանապարհ, որտեղ ամեն կերպար մի նոր փորձություն է։ Նրա խոսքերը Լյովի մասին ընդգծում են, որ իսկական արվեստը ծնվում է փոխադարձ հարգանքից, վստահությունից և մարդկային անկեղծությունից։
Նման պատմությունները հիշեցնում են, որ կինոն, թատրոնը կամ սերիալը միայն կադրեր չեն․ դրանք մարդկային հոգիների բախումն են, ապրումներ, որոնք երբեմն անցնում են սահմանից այն կողմ։ Եվ հենց այդ անկեղծության շնորհիվ էլ Ռոզան շարունակում է մնալ իր հանդիսատեսի սիրելի դերասանուհին՝ այն մեկը, ով ոչ միայն խաղում է էկրանին, այլև ապրում յուրաքանչյուր դերով՝ ամբողջ սրտով։
