Հայ հայտնի դերասան, հումորիստ և շոումեն Ռաֆայել Երանոսյանը այս տարվա վերջին սպառնում հանդիսատեսին ոչ միայն իր բեմական հումորով ու սրամտություններով, այլև իր անկեղծ, հարցազրույցային տրամադրություններով։ Դերասանն այլ ոչ թե նոր ներկայացմամբ, այլ հեռուստատեսային հարթակում՝ «No Ֆիլտր» հաղորդման ընթացքում, խոսեց կյանքի, հասունության, ստեղծագործական ճանապարհի և տարիքային ընկալումների մասին՝ մի շարք մտքեր բարձրաձայնելով կյանքի հաջորդ փուլի վերաբերյալ։
«40 անց եմ, բայց դա չի նշանակում, որ ծեր եմ ու ոչ մի բանի պետք չեմ» — այս պարզ, բայց խորը խոսքերը Ռաֆայել Երանոսյանը ներկայացրեց ոչ խոսափող տոնով, այլ բնական մի զգացումով՝ անկեղծորեն բացելով իր ներաշխարհը և կյանքով առնչվող մտահոգությունները։ Այս արտահայտությունը դարձավ հարցազրույցի առանցքային մտքներից մեկը, որը ոչ միայն ցույց է տալիս նրա վերաբերմունքը տարիքին, այլև փաստում՝ թե ինչպիսին են իրականքում 40 + հասակում ապրող շատ մարդկանց մտքերն ու զգացողությունները։
«No Ֆիլտր» հաղորդումը Հայաստանում շարժվում է ավելի անձնական, բաց և մինիմալ զերծ ձեւով՝ հրավիրելով հայտնի դեմքերին խոսելու ոչ միայն իրենց մասնագիտական պրոֆեսիոնալ ճանապարհների մասին, այլև բացելով անձնական, կանոններով՝ «ֆիլտր»-հեռացված զրույցների դուռը։ Խոսքն այնպիսի հարցազրույցների մասին չէ, որոնք սահմանափակվում են միայն հանրային հաջողություններով կամ հերթական ներկայացումներով, այլ այն մասին, թե ինչ կա՝ մարդու ներսում՝ իր կյանքի, իր զգացմունքների և իր մտքերի խորքերում։ Երանոսյանը հենց այս հարթակում բացեց իր զգացմունքներն ու բացահայտեց մի շարք մտքեր, որոնք հաճախ շատերի համար ծածուկ են մնում։
Հարցազրույցի ընթացքում նա խոսեց նաև կյանքի վերանայումից, իր ստեղծագործական ընթացքից ու հասարակության մոտեցումներից՝ կապված միջին տարիքի հետ։ Երանոսյանը ասաց, որ երբ մարդիկ հասնում են 40 տարեկանին, հաճախ սոցիալական շրջանակներում տեղեկությունները «ծերացած» կարծրատիպերով են լի․ կարծիքներ, թե այս տարիքից հետո մարդը՝ ասես, կորցնում է շարժունակությունը, պայքարելու կամ նոր բան սովորելու ցանկությունը։ Սակայն հենց այս հարթակում նա արտահայտեց հակառակ մտածողությունը։
Երանոսյանը անկեղծորեն խոսեց այն մասին, որ 40-ը նրա համար ոչ թե «մի փուլից դուրս գալու նշան» է, այլ ընդհակառակը՝ նոր էջ բացելու հնարավորություն։ Նրա խոսքով, «40 անց» լինելը չի սահմանափակում մարդուն որևէ ոլորտում գործունեություն ծավալելու կամ կյանքում նոր հեղինակություններ ու փորձառություններ ստանալու մեջ։ Նա ընդգծեց, որ այս տարիքը՝ իր սեփական փորձով, կարող է լինել առավել ուժեղ, ավելի համառ և ավելի լայն տեսողություն ունեցող ժամանակաշրջան, երբ անձն իր մեջ զգում է մի նոր եռանդ՝ ավելի խորը ու հրաժեշտ չտված նպատակների իրականացման համար։
Այս միտքը նա ներկայացրեց ոչ միայն որպես անհատական համոզմունք, այլ նաև մարտահրավեր մի ամբողջ մտածողություն հանդիսատեսին, որը դեռ շատերին մոտ է՝ մտածել, որ միջին տարիքը երբեմն սահմանափակումներ է բերում։ Երանոսյանը կարծիք չունի, որ այս տարիքը պետք է սթափեցնող լիներ կամ մարդկանց ստիպեր խթանել «սովորական դադար»՝ լուսանցքում մոռացության նման։ Նման տեսակետը նրա մոտ բացարձակապես բացակայում է։
Ուշադրության արժանի է այն մտքերից մեկը, որ Երանոսյանն իր ուղերձը դիտարկում է ոչ միայն որպես անձնական արտահայտություն, այլ նաև որպես սոցիալական կոչ՝ խեղճատիպ ընկալումներից դուրս գալու համար՝ մերժելով այն, որ «40-ը կյանքի ավարտն է»։ Նա համարում է, որ յուրաքանչյուր տարիքը ունի իր ուժեղ կողմերը, և ոչ մի տարիքը՝ առավել ևս 40-ից հետո, չի կարող սահմանափակել որևէ մարդու ստեղծագործական, մտավոր կամ մշակութային ակտիվությունը։
Ռաֆայել Երանոսյանը իր խոսքում ներկայացրեց մի զգացմունք, որը միաժամանակ թափանցիկ էր, անկեղծ և զորեղ։ Նրա խոսքը հետաքրքիրը դարձավ ոչ միայն նրա երկրպագուների համար, այլ նաև այն մարդկանց, որոնք մտածում են կյանքի հաջորդ փուլերի մասին՝ ոգեշնչվելու և տեսնելու, որ 40-ը ժամանակի վերջը չէ, այլ նոր սկիզբ, նոր փորձառություններ, նոր տեսլականներ։
