Ինձ միշտ ասում էին, որ իմ չափազանց բարեսիրտը լինելը կխանգարի իձ կյանքում: Բայց նույնիսկ որպես մեծահասակ, ես չեմ փոխել իմ վերաբերմունքը կյանքի նկատմամբ: Եվ հենց դա էլ ինձ բերեց այն, ինչի մասին չէի կարող անգամ երազել:
Սուպերմարկետի մոտ, որտեղ ես աշխատում էի չորս տարի, հաճախակի վազում էին երեխաներ, որոնք շատ լավ հագնված չեն: Պարբերաբար նրանց տվել եմ քաղցրավենիք եւ բլիթներ:
Ընկերոջս հետ միասին դիմել ենք խնամակալության ծառայության: Այնտեղ էր ապրում 7-ամյա մի աղջնակ: Մենք հաճախ այցելում էինք նրան, բայց մի անհամ բոլորն այնտեղ էին, բացի այդ աղջնակից: Հաջորդ օրը նույնպես նրան չտեսա: Ինձ մետ անհանգստություն առաջացավ: Ես մոտեցա մյուս երեխաներին և նրանից հարցրեցի: Ինձ ասացին, որ Սվետան նկուղում է:
Երեխաների հետ միասին ես գնացի նրան տեսնելու:Այն, ինչ ես տեսա, ինձ ապշեցրեց: Արջիկը ջերմություն ուներ և գունատվել էր: Ես զանգահարեցի շտապ օգնություն: Պարզվեց նրա մետ թոքաբորբ է: Բժիշկները հույս չէին տալիս:
Երբ Սվետան ինքնագիտակցության եկավ, ես հետաքրքրվեցի, թե ուր են նրա ծնողները: Պարզվեց, որ նրանք հարբեցող են և բոլորովին չեն հետաքրքրվում իրենց աղջնակով: Ես որոշեցի ստուգել, գնացի նրանց մոտ ընկերուհուս հետ: Պատկերը բավական տխուր էր: Սվետան պարզապես չի կարող վերադառնալ այստեղ, քանի որ ոչ ոք չէր հոգա նրա մասին:
Ընկերուհուս հետ միասին դիմեցինք խնամակալության ծառայության: Սվետան ապրեց մանկատանը: Մենք հաճախ այցելում էինք նրան: Վերջերս տեղի ունեցավ հրաշք, Սվետային որդեգրեցին: Եվ սա արեց իմ ընկերույին՝ իր ամուսնու հետ միասին:
Այժմ Սվետան իմ աստվածուհին է, իմ փոքրիկ հրեշտակը:
