Բնությունն է, որի առաջ բոլորը հավասար են։ Նրա համար չկան հարուստներ ու աղքատներ։ Բնությունն է, որ շաժվում է այնպես, ինչպես կամենում է և ճիշտ է համարում։
Ընդունված է ասել, որ բնության մեջ սխալմունքներ չկան և այն ի վերուստ արդեն գիտի ինչ պիտի անի և ինչի համար։ Հայաստան աշխարհի բնութունը յուրատեսակ է և յուրաքանչյուր հայի հոգուն հարազատ։
Հայաստանում, երբ բության գրկում ես, դու տանն ես ու ասես հարազատի գրկում։ Հայոց անտառներն ու լեռները կանաչ են, սպիտակ կամ պատված ոսկով ու կարմիրով և այնպիսի գույներով, որ դժվար կլինի նկարչական գունապնակում փնտրել ու գտնել։
Հայոց բնաշխարհով հիանում են ոչ միայն օտարերկրացիները, այլ նաև չեն հոգնում հիանալ Հայաստանի քաղաքացիները։
Նրանցից մեկը՝ Վարդան Պետրոսյանը, բնության մի հրաշալի պատկեր է անմահացրել Լոռվա մարզ Ձորագետից։ Այն իսկապես հրաշալի է և դրախտային պատկեր ասես լինի։ Վայելեք պատկերը կցված լուսանկարում։
