Ես՝ Լուսիա Պապիկյանս եմ։ Այս պատմությունը իմ կյանքի մի հատվածն է, բայց առավել կարևոր՝ իմ սրտի ուղին, որն անցնում է երաժշտության, ինքնության ու սիրո միջով։ Այն սկիզբ է առնում իմ ընտանիքից, իմ արմատներից ու երազանքից, որին հավատացել եմ մանկուց։
Ծնվել եմ Ամերիկայի Վալթհեմ քաղաքում, սակայն հոգով միշտ կապված եմ եղել Հայաստանին։ Իմ կյանքում կար մեկը, ով երբեք չի լքել ինձ՝ մայրս՝ Էմիլիան։ Նա առաջինն էր, որ լսեց իմ ձայնը՝ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ դեռ խոսել չգիտեի։ Նրա սերը, նվիրվածությունն ու մշտական աջակցությունը դարձան իմ կյանքի անկյունաքարը։ Հայաստանում անցկացրած մանկության կարճ ժամանակահատվածն իմ մեջ թողեց չջնջվող հետք՝ երաժշտության և մարդկային ջերմության մասին առաջին իսկ զգացողություններով։
Երբ իմ հայ մենթորը՝ բարիտոն Վաղարշակ Օհանյանը, պատմեց «Voice of the World» միջազգային մրցույթի մասին, ես անմիջապես հասկացա՝ սա սովորական մրցույթ չէ։ Դա հնարավորություն էր բեմ բարձրանալ ոչ միայն որպես երգչուհի, այլ որպես մի աղջիկ, ով ուզում է իր սրտով ու ձայնով միավորել մշակույթները։ Ես չէի մտածում պարգևների կամ կոչումների մասին։ Իմ մտքում կար միայն մի բան՝ բեմում լինեմ իմ ճշմարիտ էությամբ։
Երբ վերադարձա Հայաստան՝ մասնակցելու այդ մրցույթին, ինձ պատեց մի խոր զգացում՝ տուն գալու նման մի բան։ Այդ բեմը դարձավ մի վայր, որտեղ միմյանց աջակցող մարդկանց հետ ապրում էի մի ամբողջական երաժշտական համայնք։ Մրցույթը լցված էր ազնիվ վերաբերմունքով, իսկ ժյուրիի անդամները գնահատում էին ոչ միայն տեխնիկան, այլ այն, ինչ բերում էի բեմ՝ հույզ, հոգի ու անկեղծություն։ Երբ ստացա առաջին մրցանակը դասական կատեգորիայում, ես զգացի ոչ թե հաղթանակ, այլ ներշնչում՝ շարունակելու տարածել մարդկայնության ու գթության ուժը։
70 մասնակից՝ 22 երկրից, և ամեն մեկի մեջ ես տեսա մի յուրահատուկ պատմություն։ Մենք միմյանցից սովորեցինք, մի պահ մոռացանք, որ մրցում ենք։ Դա արվեստի իրական ուժն է՝ վերացնել սահմաններ ու միավորել սրտերը։
Երբ վերադարձա տուն, մայրս ինձ ասաց. «Լուսիա ջան, դու հաղթանակ բերեցիր ոչ միայն բեմում, այլ նաև մեր հոգում»։ Այդ խոսքերը դարձան իմ կյանքի նոր սկիզբ։
Այս տարիների ընթացքում ես հանդես եմ եկել Կառնեգի Հոլում մենահամերգներով, արժանացել եմ մրցանակների Սան Ֆրանցիսկոյի Classical Singer մրցույթում, մասնակցել եմ Ազնավուրի հիշատակին նվիրված բացառիկ երեկոյի «Philadelphia Club»-ում, և վերջապես՝ Ջուլիարդում խաղացել եմ «Կարմելիտ քույրերի երկխոսություն» օպերայում՝ բացահայտելով արվեստի նոր սահմանները։
Ինձ համար երաժշտությունը երբեք պարզապես ձայն չէ։ Դա ուղի է՝ մարդկանց պատմություններ լսելու, սիրո ու հույսի լեզվով խոսելու։ Մասնակցելով նաև Protégé միջազգային մրցույթին և American Fine Arts փառատոնին, հասկացա՝ որ վայրը կարևոր չէ, կարևոր է՝ թե ինչով ես ներկայանում։
Այս պատմությունը՝ ոչ միայն իմն է։ Այն պատկանում է բոլոր նրանց, ովքեր հավատում են երազանքին։ Ովքեր երբեք չեն հրաժարվում։ Ովքեր հավատում են, որ մի երգ կարող է փոխել աշխարհը։
Ես՝ Լուսիա Պապիկյանն եմ, և իմ ճանապարհը նոր է սկիզբ առել։ Եվ եթե այս պատմությունը ձեզ ինչ-որ բան սովորեցրեց, թող դա լինի սա՝ ձեր ձայնը ունի ուժ։ Ուժ՝ ազդելու, միավորելու և աշխարհը մի փոքր ավելի լուսավոր դարձնելու։ 🌍🎶💫
