Հայ երաժշտական աշխարհը կրկին լցվեց մի գեղեցիկ ու հոգեհարազատ ստեղծագործությամբ՝ «Ուրբաթ, Շաբաթ, Կիրակի» երգով, որի հեղինակներն են հայտնի և սիրված արտիստներ Թաթա Սիմոնյանը և Տաթև Ասատրյանը։ Այս երգը միավորում է երկու տարբեր, բայց իրար լրացնող սերունդների ձայներ՝ Թաթայի փորձառությունը, բեմական հմայքն ու կենսափորձը, և Տաթևի՝ երիտասարդական թարմությունը, նուրբ զգացմունքայնությունն ու հուզական խորությունը։
Երգը թողարկվել է 2025 թվականի հոկտեմբերին և արդեն հասցրել է գրավել հազարավոր մարդկանց սրտերը։ Տեսահոլովակը, որը տարածվել է սոցիալական հարթակներում և YouTube-ում, աչքի է ընկնում պարզությամբ ու բնականությամբ․ նկարահանումների ոճը ջերմ է, առանց ավելորդ շքեղության, իսկ կատարողները ներկայացվում են՝ իրենց ամբողջ ներքին անկեղծությամբ։ Այդ մաքրությունն ու անկեղծությունը հենց այն հիմնական արժեքներն են, որոնք դարձնում են երգը յուրահատուկ և հավասարակշռված՝ զվարթության և մտածելու պահերի միջև։
Վերնագիրը՝ «Ուրբաթ, Շաբաթ, Կիրակի», արդեն իսկ խորհրդանշական է։ Այս երեք օրերը մեր առօրյա կյանքի ամենասպասված հատվածներն են՝ աշխատանքային շաբաթվա ավարտը, հանգստյան սկիզբը և նոր շաբաթվա նախօրենը։ Սակայն Թաթան և Տաթևը երգում օրերը չեն օգտագործում ուղղակի՝ որպես ժամանակի չափման միավորներ, այլ որպես մարդկային կյանքի փուլերի խորհրդանիշներ։
Գործիքավորումը նրբորեն համադրում է ժամանակակից էլեկտրոնային ձայնը և ազգային գործիքների երանգները։ Սա ստեղծում է մոդեռն, բայց ջերմ միջավայր՝ նույնքան հարմար լսելու թե մեքենայում, թե երեկոյան հանգստի պահին։
Իսկ Տաթև Ասատրյանի մեղմ, կանացի ու նուրբ տեմբրը հիանալի հակակշիռ է դառնում Տաթայի արտահայտչականությանը։ Նրանք երկուսն էլ այնպես են ներդաշնակվում, կարծես վաղուց միասին են երգում։
Տեսահոլովակը նկարահանվել է ժամանակակից ոճով՝ առանց բարդ էֆեկտների։ Տեսարանները փոփոխվում են ըստ երգի տրամադրության․ երբ խոսվում է հոգնած ու անցողիկ օրերի մասին, տեսախցիկը հանգիստ է, լուսավորությունը մեղմ է։ Իսկ երբ երաժշտությունն աշխուժանում է, տեսախցիկը շարժվում է ավելի ազատ, իսկ գույները դառնում են վառ ու տաք։
Տեսահոլովակի գլխավոր առանձնահատկությունն այն է, որ ուշադրությունը ամբողջովին կենտրոնացած է արտիստների վրա՝ նրանց շարժումների, հայացքների և ժպիտների միջոցով փոխանցելով երգի բովանդակությունը։ Այս մոտեցումը երգին հաղորդում է մտերմիկ մթնոլորտ, ասես դու էլ մասնակցում ես նրանց պատմած պատմությանը։
Թաթա Սիմոնյանի ստեղծագործական մոտեցումը միշտ էլ եղել է այս գաղափարի շուրջ՝ ուրախության և կյանքի վայելքի երգիչ։ Իսկ Տաթև Ասատրյանը այս համագործակցությամբ ցույց է տալիս, որ երիտասարդ սերունդը նույնպես կարող է իր ձայնով փոխանցել այդ արժեհամակարգը՝ առանց ավելորդ դրամատիզմի։
«Ուրբաթ, Շաբաթ, Կիրակի»-ն արագ դարձել է սիրված ոչ միայն հայաստանցիների, այլև սփյուռքի շրջանակներում։ Երգը հնչում է միջոցառումների, ավտոմեքենաներում, ռադիոյով, քանի որ այն համադրում է կյանքին մոտ, պարզ, բայց հուզիչ թեմա՝ բոլորին հասկանալի լեզվով։
Այս ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես Տաթա Սիմոնյանի շարունակական հավատարմություն իր ոճին՝ ժպտացող, դրական և մարդասիրական։ Տաթևի հետ զուգերգը ցույց է տալիս, որ հայկական երաժշտությունը կարող է լինել միաժամանակ ժամանակակից և ազգային՝ պահպանելով հայկական ոգին, բայց նաև բաց լինելով նորարարության հանդեպ։
