Տաթև Ասատրյանը հայկական էստրադայի հայտնի և սիրված անուններից է, սակայն նրա կերպարը միայն բեմով ու երգով սահմանափակված չէ։ Նա տարիների ընթացքում ձևավորել է ոչ միայն արվեստագետի, այլև մարդասիրական արժեքներ կրող անհատի կերպար։ Նրա ձայնը, որը շատերի համար դարձել է հուզիչ հիշողությունների ուղեկից, միշտ կրել է անկեղծության և ապրումների ուժ։ Տաթևը բեմում կարողանում է փոխանցել զգացմունքներ այնպես, որ հանդիսատեսը ոչ միայն լսում է, այլև ապրում յուրաքանչյուր նոտան։ Սակայն նրա կյանքի կարևոր էջերից մեկը բացվեց այն ժամանակ, երբ նա մասնակցեց «Ես կամ» հեռուստանախագծին՝ որպես աջակցող և ոգեշնչող կերպար։
«Ես կամ» նախագիծը դարձավ մի հարթակ, որտեղ մարդիկ հնարավորություն ունեցան պատմել իրենց կյանքի դժվարությունների, պայքարի և հաղթանակների մասին։ Այդտեղ հանրությունը ծանոթացավ Նժդեհին՝ երիտասարդի, որի պատմությունը հուզեց շատերին։ Նժդեհը ներկայացավ որպես մի մարդ, որը կյանքի վաղ փուլերից ստիպված էր բախվել լուրջ փորձությունների։ Նրա ընտանիքի սոցիալական դժվարությունները, առողջական խնդիրները և հասարակության անտարբերությունը կարող էին կոտրել յուրաքանչյուրին, սակայն նրա մեջ կար մի ներքին ուժ, որը նրան ստիպում էր առաջ շարժվել։
Նժդեհը մանկուց սովորել էր ինքնուրույն հաղթահարել խնդիրները։ Նա չէր սիրում բողոքել, չէր ցանկանում, որ իրեն խղճան։ Փոխարենը՝ ընտրել էր աշխատել, զարգանալ, ապացուցել, որ մարդուն սահմանափակում են ոչ թե պայմանները, այլ մտածողությունը։ Նրա խոսքում միշտ կար հստակություն ու պարզություն․ նա չէր փորձում իր պատմությունը դրամատիկ դարձնել, այլ պարզապես ներկայացնում էր այն, ինչ իրականում ապրել էր։ Այդ անկեղծությունն էր, որ դիպավ մարդկանց սրտերին։
Տաթև Ասատրյանի և Նժդեհի ճանապարհները խաչվեցին հենց այդ նախագծի ընթացքում։ Սկզբում դա պարզապես մասնագիտական հանդիպում էր․ երգչուհին աջակցում էր նախագծին, իսկ Նժդեհը՝ որպես մասնակից, ներկայացնում էր իր պատմությունը։ Սակայն ժամանակի ընթացքում նրանց միջև ձևավորվեց ջերմ մարդկային կապ։ Տաթևը Նժդեհի մեջ տեսավ ոչ թե միայն պայքարող երիտասարդի, այլ նաև մեծ սիրտ ունեցող մարդու, ով արժանի էր վստահության և աջակցության։ Նա բազմիցս նշել է, որ կյանքի իրական արժեքները չափվում են ոչ թե հաջողություններով, այլ այն պատրաստակամությամբ, որով մարդը ձեռք է մեկնում մյուսին։
Նժդեհի համար Տաթևի աջակցությունը դարձավ կարևոր հոգեբանական հենարան։ Հանրային ուշադրությունը, որը նրան շրջապատեց նախագծից հետո, կարող էր ծանր լինել, սակայն Տաթևը փորձեց նրան պաշտպանել ավելորդ աղմուկից և օգնել ճիշտ կողմնորոշվել։ Նրանց հարաբերությունները կառուցվեցին փոխադարձ հարգանքի վրա։ Տաթևը չէր ցանկանում, որ Նժդեհը դիտարկվի միայն որպես «խղճահարության պատմություն»։ Նա ցանկանում էր, որ հանրությունը տեսնի նրա ներուժը, կարողությունները և ապագայի հանդեպ ունեցած հույսը։
Ժամանակի ընթացքում նրանց համագործակցությունը դարձավ օրինակելի պատմություն այն մասին, թե ինչպես կարող է արվեստագետը իր հեղինակությունը օգտագործել ոչ միայն անձնական առաջխաղացման, այլև ուրիշների կյանքում դրական փոփոխություն բերելու համար։ Տաթևը ներգրավվեց տարբեր նախաձեռնությունների մեջ, որոնք ուղղված էին երիտասարդների աջակցությանը։ Նժդեհն էլ իր հերթին սկսեց ավելի ակտիվորեն մասնակցել հասարակական ծրագրերին՝ դառնալով ոգեշնչող կերպար մյուսների համար։
Նրանց պատմությունը ցույց տվեց, որ հեռուստատեսությունը կարող է լինել ոչ միայն ժամանցի, այլև մարդկային կապերի ստեղծման հարթակ։ Շատերը նշում էին, որ «Ես կամ»-ից հետո Նժդեհի կյանքը փոխվեց, սակայն իրականում փոխվեց նաև Տաթևի ներաշխարհը։ Նա ավելի հաճախ սկսեց խոսել համերաշխության, մարդասիրության և պատասխանատվության մասին։ Նրա հարցազրույցներում ավելի ընդգծվեց այն գաղափարը, որ հաջողությունը լիարժեք չէ, եթե այն չի կիսվում ուրիշների հետ։
Նժդեհը նույնպես հասկացավ, որ իր պատմությունը կարող է ուժ տալ ուրիշներին։ Նա սկսեց հանդիպումներ ունենալ երիտասարդների հետ, կիսվել իր փորձով և պատմել, թե ինչպես է հաղթահարել դժվարությունները։ Նրա ուղերձը պարզ էր՝ երբեք չհանձնվել և հավատալ սեփական ուժերին։ Նա չէր ներկայացնում իրեն որպես հերոս, այլ որպես սովորական մարդ, ով պարզապես չի դադարել փորձել։
Այսօր Տաթև Ասատրյանի և Նժդեհի անունները հաճախ հիշատակվում են միասին՝ որպես փոխադարձ աջակցության և մարդկային արժեհամակարգի օրինակ։ Նրանց պատմությունը չի սահմանափակվում հեռուստանախագծով։ Այն շարունակվում է առօրյայում, նախաձեռնություններում, մարդկանց հետ շփումներում։ Նրանք ապացուցեցին, որ հանրային ճանաչումը կարող է դառնալ կամուրջ՝ մարդկանց միավորելու և իրական փոփոխություններ բերելու համար։
Վերջիվերջո, նրանց ճանապարհը հիշեցնում է մի պարզ ճշմարտություն․ մարդը մեծանում է ոչ միայն իր տաղանդով, այլև իր սրտի լայնությամբ։
