Թաթա Սիմոնյանը հայկական երաժշտական մշակույթի այն եզակի դեմքերից է, ում անունը տարիների ընթացքում դարձել է վստահության, որակի և սրտից եկող երաժշտության խորհրդանիշ։ Նրա յուրաքանչյուր նոր ստեղծագործություն սպասված է, իսկ նոր տարվա թեմայով երգերը առանձնահատուկ տեղ ունեն թե՛ հանդիսատեսի, թե՛ երաժշտական դաշտի մեջ։ Թաթա Սիմոնյանի նոր տարվա երգը հերթական անգամ ապացուցում է, որ տոնական երաժշտությունը կարող է լինել ոչ միայն ուրախ ու ռիթմիկ, այլև խորապես զգացմունքային, ջերմ ու իմաստալից։
Երգը առաջին իսկ վայրկյաններից ստեղծում է տոնական մթնոլորտ՝ լի լույսով, հույսով և սպասումով։ Նոր տարին Թաթա Սիմոնյանի մատուցմամբ պարզապես օրացուցային փոփոխություն չէ, այլ հոգեվիճակ, ներքին վերածնունդ և նոր սկիզբ։ Երգի մեղեդին կառուցված է այնպես, որ լսողին անմիջապես տեղափոխում է տոնական հիշողությունների աշխարհ՝ զարդարված եղևնու հոտով, երեխաների ծիծաղով, ընտանիքի ջերմ հավաքույթներով և անցնող տարվա մասին մտորումներով։
Թաթա Սիմոնյանի ձայնը երգում առանձնահատուկ դեր ունի։ Նրա տեմբրը՝ միաժամանակ մեղմ և հզոր, փոխանցում է այն զգացմունքային ամբողջ սպեկտրը, որը բնորոշ է նոր տարվան․ անցած տարվա ցավերի հետ հրաժեշտ, ձեռքբերումների գնահատում և ապագայի նկատմամբ հավատ։ Երգը կարծես խոստովանություն լինի՝ ուղղված յուրաքանչյուր լսողի սրտին։ Այստեղ չկա ճոռոմություն կամ արհեստական ուրախություն․ ամեն բառ ու հնչյուն գալիս են անկեղծությունից։
Երգի խոսքերը առանձնանում են իրենց պարզությամբ ու խորությամբ։ Դրանք գրված են այնպես, որ յուրաքանչյուր մարդ կարող է իրեն գտնել այդ տողերում։ Խոսվում է ընտանիքի կարևորության, սիրո, խաղաղության, համբերության և ներողամտության մասին՝ արժեքներ, որոնք հատկապես նշանակալի են դառնում տարվա վերջին օրերին։ Թաթա Սիմոնյանը չի փորձում միայն ուրախացնել լսողին, այլ նաև հիշեցնել՝ ինչն է իրականում կարևոր կյանքում։ Այդ ուղերձն է, որ երգին տալիս է ժամանակից անկախ արժեք։
Երաժշտական ձևավորումը ևս արժանի է առանձնահատուկ ուշադրության։ Գործիքավորումը համաչափ է, զուսպ, բայց միևնույն ժամանակ հարուստ հնչողությամբ։ Այն չի ծանրաբեռնում երգը, այլ թույլ է տալիս կենտրոնանալ հիմնականի վրա՝ խոսքի և զգացողության։ Նուրբ դաշնամուրային հնչյունները, մեղմ լարային գործիքները և տոնական, բայց ոչ չափազանցված ռիթմը ստեղծում են հավասարակշռված և հաճելի ընդհանուր պատկեր։
Թաթա Սիմոնյանի նոր տարվա երգը նաև սերունդների միջև կամուրջ է դառնում։ Այն կարող են հավասար հաճույքով լսել թե՛ մեծահասակները, ովքեր տարիների ընթացքում անցել են բազմաթիվ փորձությունների միջով, թե՛ երիտասարդները, ովքեր դեռ նոր են ձևավորում իրենց երազանքներն ու նպատակները։ Երգը միավորում է մարդկանց ընդհանուր զգացողության շուրջ՝ սպասում նորին, լավին ու լուսավորին։
Հատկանշական է նաև այն, որ Թաթա Սիմոնյանը չի հեռանում իր երաժշտական ինքնությունից։ Նա չի փորձում հարմարվել ժամանակավոր թրենդներին կամ արտասահմանյան տոնական ձևաչափերին։ Փոխարենը՝ նա ստեղծում է հայկական, ջերմ ու հարազատ մթնոլորտ, որը հասկանալի և ընդունելի է մեր մշակույթին։ Սա է պատճառը, որ նրա նոր տարվա երգերը տարիներ շարունակ հնչում են տոնական օրերին և չեն կորցնում իրենց արդիականությունը։
Այս երգը կարելի է լսել ոչ միայն տոնական սեղանի շուրջ, այլ նաև մենակ, մտորումների մեջ։ Այն հարմար է ինչպես ուրախ պահերի, այնպես էլ լուռ մտքերի համար։ Թաթա Սիմոնյանը կարողանում է երաժշտության միջոցով դառնալ ուղեկից՝ առանց պարտադրանքի, պարզապես ներկայությամբ։
Ամփոփելով՝ Թաթա Սիմոնյանի նոր տարվա երգը հերթական վկայությունն է նրա արվեստի հասունության, խորության և մարդկային ջերմության։ Այն հիշեցնում է, որ նոր տարին միայն հրավառություն ու աղմուկ չէ, այլ հնարավորություն՝ կանգ առնելու, վերագնահատելու անցյալը և հավատով նայելու ապագային։ Այդ զգացողությունն է, որ երգը դարձնում է ոչ միայն տոնական հիթ, այլ հոգեվիճակ, որն ուղեկցում է մեզ տարվա ամենակարևոր պահերին։
