Վերջերս իր խոսքում Ռոզան անկեղծորեն պատմել է այն մասին, թե ինչպես է ամուսինն իրեն դիմավորում աշխատանքից տուն վերադառնալիս։ Նրա խոսքերը պարզ էին, բայց խորը․ երբեմն, ծանր օրից հետո տուն մտնելիս նա իրեն զգում է լիովին ուժասպառ, կարծես ներսում դատարկություն է մնացել։ Սակայն հենց այդ պահին ամուսնու ժպիտը, հոգատարությունը և սիրով լեցուն վերաբերմունքը դառնում են այն ուժը, որն իրեն նորից կենդանացնում է։ Ռոզան ընդգծում է, որ ընտանեկան ջերմությունը հենց այն աղբյուրն է, որը թույլ է տալիս իրեն նորից վերականգնել հավասարակշռությունը և շարունակել պայքարել բեմական ու անձնական կյանքի դժվարությունների դեմ։
Նրա խոսքերում կարելի է զգալ ոչ միայն կնոջ անկեղծությունը, այլև օրինակ այն բոլոր կանանց համար, ովքեր ունեն աշխատատար առօրյա։ Ռոզան հիշեցնում է, որ յուրաքանչյուր կնոջ համար կարևոր է կողքին ունենալ մի մարդ, որը կարող է հասկանալ, լսել և պարզապես կողքին կանգնել՝ առանց ավելորդ խոսքերի։
Նրա նկարագրած պահը՝ դռան դիմաց ամուսնու ջերմ ժպիտը, տանը հնչող բարևը կամ պարզապես սիրով պատրաստված թեյը, այն մանրուքներն են, որոնք տալիս են մեծ ուժ և լուռ երջանկություն։
Ռոզա Դավթյանի և նրա ամուսնու հարաբերությունները հաճախ օրինակ են բերվում։ Նրանք չեն փորձում ցուցադրական լինել, չեն շեշտում իրենց անձնական կյանքի մանրամասները, սակայն հենց այդ համեստությունն է, որ հետաքրքրություն է առաջացնում։ Նրանց սիրո պատմությունը պարզ ու բնական է, բայց միևնույն ժամանակ ամուր հիմքերի վրա։ Հենց այդ պատճառով էլ Ռոզայի խոսքերը մեծ արձագանք են գտնում լսարանին։ Երբ նա խոստովանում է, որ իրեն հաճախ փրկում է ամուսնու կողքին գտնվելու հանգամանքը, մարդիկ սկսում են ավելի խորությամբ մտածել սեփական հարաբերությունների մասին։
Արվեստի մարդ լինելը նշանակում է կրել ոչ միայն փառքի ծանրությունը, այլև այն զգացողությունը, որ պետք է միշտ ուժեղ երևալ։ Նա չի վախենում խոստովանել, որ հոգնած ու դատարկ տուն վերադառնալիս իր իրական փրկությունը ամուսնու ժպիտն է։ Սա ոչ թե թուլություն է, այլ՝ ուժի նշան։ Քանի որ միայն վստահության վրա հիմնված հարաբերություններում կարելի է բացել հոգին և ընդունել սեփական վիճակը։
Ռոզա Դավթյանի խոսքը նաև հիշեցում է, որ յուրաքանչյուր կնոջ հոգնածության մեջ թաքնված է հերոսություն։ Նա կարող է օրերով աշխատել, ստեղծագործել, հանդիպել մարդկանց, երգել բեմում կամ նկարահանումների ժամանակ, բայց ի վերջո տուն վերադառնալիս նա նույն պարզ կինը կլինի, որին հարկավոր է գրկախառնություն և սիրով լցված խոսք։ Այդ պարզ ու մարդկային պահերն են ձևավորում իսկական երջանկությունը։
Շատերը Ռոզայի պատմածում գտնում են իրենց։ Որովհետև յուրաքանչյուր ընտանիքում կան այդպիսի պահեր, երբ մեկը տուն է գալիս ծանր օրվանից հետո, իսկ մյուսը պետք է նրան վերադարձնի ուժերը։ Եվ հենց այդ փոքրիկ ուշադրությունը կարող է փրկել հարաբերությունը՝ վերածելով այն ամուր ու երկարատև կապի։
Ամփոփելով իր խոսքը՝ Ռոզան հստակ նշել է, որ իր համար ամուսնու սերը ամենամեծ հարստությունն է։ Ոչ մի բեմական հաջողություն, ոչ մի ծափահարություն չի կարող փոխարինել այն ջերմությանը, որ իրեն տալիս է ընտանիքը։ Եվ որքան էլ բարդ լինի արտիստի կյանքը, որքան էլ հոգնեցուցիչ լինեն աշխատանքային օրերը, նա վստահ է՝ տուն վերադառնալիս իրեն սպասում է իրական երջանկությունը։
Այս խոսքերը ոչ միայն նրա անձնական պատմությունն են, այլև պատգամ բոլոր կանանց ու տղամարդկանց համար։ Որ իրական երջանկությունը չափվում է ոչ թե փառքով ու արտաքին շքեղությամբ, այլ այն ջերմությամբ, որ կա տանը։ Իսկ այդ ջերմությունը ստեղծվում է փոխադարձ սիրով, հոգատարությամբ ու ամենօրյա փոքրիկ ուշադրությամբ։
