Նարեի պատմությունը ցավի, պայքարի և անսահման հույսի մասին է։ Մի փոքրիկ, ով ծնվել էր լիովին առողջ, մի ակնթարթում կանգնեց կյանքի ամենածանր փորձության առաջ։ Այսօր նրա ընտանիքը՝ Կարապետյանները, ապրում են մեկ նպատակով՝ վերադարձնել Նարեին իր խոսքն ու քայլքը, վերադարձնել նրան իր անհոգ մանկությունը։
Նարեի մայրը ամեն առավոտ սկսում է աղոթքով։ Նրա աղոթքները պարզ են, բայց միաժամանակ անսահման ծանր՝ Աստծուց խնդրում է միայն մեկ բան՝ իր երեխայի առողջությունը։ Այդ աղոթքներում կա և՛ ցավ, և՛ հույս, և՛ անսահման սեր։ Ամեն օր նա հավատում է, որ մի օր Նարեն նորից կխոսի, կքայլի, կծիծաղի այնպես, ինչպես առաջ։
Այս պատմության ամենացավոտ հատվածը սկսվում է մի, թվում է, սովորական բժշկական միջամտությունից։ Նարեին անհրաժեշտ էր նշիկների վիրահատություն՝ մի գործընթաց, որը սովորաբար համարվում է անվտանգ և տարածված։ Սակայն վիրահատության ընթացքում արված անզգայացումը ողբերգական հետևանք ունեցավ։ Փոքրիկի սիրտը կանգ առավ մոտ 4 րոպեով։ Այդ մի քանի րոպեները ճակատագրական դարձան։
Բժիշկներին հաջողվեց վերականգնել Նարեի սրտի աշխատանքը, բայց դրա հետևանքով առաջացավ ուղեղի լուրջ ախտահարում։ Այն փոքրիկը, որը մինչ այդ լիովին առողջ էր, արթնացավ նոր իրականության մեջ՝ առանց խոսքի և ինքնուրույն շարժման հնարավորության։
Այդ օրվանից սկսվեց ընտանիքի ամենադժվար ճանապարհը։
Կարապետյանների ընտանիքում երկու անչափահաս երեխա կա։ Նարեի ծնողները մինչ այդ ապրում էին սովորական կյանքով՝ իրենց հոգսերով ու ուրախություններով։ Սակայն մի ակնթարթում ամեն ինչ փոխվեց։ Նարեի վիճակը դարձավ ընտանիքի կյանքի կենտրոնը։ Ամեն օրը վերածվեց պայքարի՝ փոքրիկի յուրաքանչյուր առաջընթացի համար։
«Մենք Նարեի ամեն բառի, ամեն քայլի համար պայքարել ենք»,— արցունքն աչքերին ասում է մայրը։ Այս բառերը պարզապես արտահայտություն չեն, այլ իրականություն։ Նարեի յուրաքանչյուր փոքր առաջընթաց՝ լինի մատի շարժում, աչքերի արձագանք կամ ձայնի փորձ, ընտանիքի համար մեծ հաղթանակ է։
Բուժման ճանապարհը երկար է և բարդ։ Նարեին անհրաժեշտ է պարբերական վերականգնողական բուժում՝ հատկապես ֆիզիոթերապիայի կուրսեր։ Այս բուժումները կարևոր են նրա շարժողական և նյարդաբանական կարողությունների վերականգնման համար։ Բժիշկների խոսքով՝ Նարեի մոտ նկատվում է դրական դինամիկա, ինչը հույս է տալիս, որ ճիշտ և շարունակական բուժման դեպքում հնարավոր է հասնել ինքնուրույն քայլքի։
Սակայն այս ամենը պահանջում է մեծ ֆինանսական միջոցներ։
Յուրաքանչյուր ամսվա վերականգնողական բուժման արժեքը կազմում է մոտ 381,000 դրամ։ Բժիշկները խորհուրդ են տալիս առնվազն 10 ամսվա անընդմեջ կուրս, որի ընդհանուր արժեքը կազմում է մոտ 3,800,000 դրամ։ Պետպատվերի շրջանակներում, ցավոք, տարվա ընթացքում հասանելի է միայն 2 ամսվա բուժում, ինչը բավարար չէ անհրաժեշտ արդյունքի հասնելու համար։
Ընտանիքը ստիպված է մնացած գումարը հավաքել սեփական միջոցներով։ Այս ընթացքում նրանք արդեն կուտակել են մեծ պարտքեր։ Նարեի հայրը ընտանիքի միակ աշխատողն է, և նրա եկամուտը հազիվ է բավարարում ամենօրյա կարիքները հոգալու համար, էլ չխոսելով թանկարժեք բուժման մասին։
Չնայած այս ծանր պայմաններին՝ ընտանիքը չի հանձնվում։
Նարեի մայրը ամեն օր նրա հետ աշխատում է՝ կրկնելով վարժությունները, խրախուսելով յուրաքանչյուր փոքր առաջընթացը։ Նրա մեջ կա անսահման համբերություն և հավատ։ Նա գիտի, որ այս ճանապարհը երկար է, բայց չի կասկածում, որ մի օր իր աղջիկը կկանգնի իր ոտքերի վրա։
Բժիշկները նույնպես հույս են ներշնչում։ «Մենք ունեցել ենք առողջ երեխա, մտավոր խնդիր չունենք։ Նման լավ պրոգրեսը մեզ լավ հույս է տալիս, որ կարողանանք գնալ առաջ, հասնենք ինքնուրույն քայլքի, իրեն տանք իր առաջվա լավ, երջանիկ մանկությունը»,— նշում է մասնագետը։
Այս խոսքերը կարևոր են ընտանիքի համար, որովհետև դրանք հիմնված են ոչ թե միայն զգացմունքների, այլ մասնագիտական գնահատականի վրա։ Դա նշանակում է, որ պայքարը ունի արդյունք, և ամեն օր կատարվող ջանքերը զուր չեն։
Նարեի պատմությունը նաև հիշեցում է, թե որքան փխրուն է կյանքը։ Մի սովորական վիրահատություն կարող է վերածվել ճակատագրական փորձության։ Բայց միևնույն ժամանակ այս պատմությունը ցույց է տալիս մարդկային ուժի սահմանները՝ թե՛ ծնողական սիրո, թե՛ հավատքի, թե՛ համառության։
Այսօր Նարեն դեռ պայքարի մեջ է։ Նրա ճանապարհը դեռ երկար է, բայց ամեն օր նա մի փոքր առաջ է գնում։ Ամեն փոքր շարժում, ամեն ձայն, ամեն արձագանք նրա կյանքի կարևոր քայլերից մեկն է։
Ընտանիքը շարունակում է հավատալ, որ մի օր Նարեն կվերադառնա իր բնական կյանքին։ Նրանք երազում են այն օրվա մասին, երբ նա ինքնուրույն կքայլի, կխոսի, կխաղա և կապրի իր հասակակիցների պես՝ առանց սահմանափակումների։
Այս պատմությունը ոչ միայն մեկ ընտանիքի ցավն է, այլ նաև կոչ՝ ուշադրության, աջակցության և մարդասիրության։ Երբեմն մեկ երեխայի ապագան կախված է ոչ միայն բժշկությունից, այլ նաև մարդկանց միասնական օգնությունից։
Նարեի ամեն օրը պայքար է, բայց նաև հույսի օր։ Եվ այդ հույսը է, որ պահում է ընտանիքին կանգուն՝ ամեն փորձության միջով։
