1980-ականների հայկական հեռուստատեսությունը պարզապես տեղեկատվության աղբյուր չէր․ այն մշակութային երևույթ էր, հասարակության հայելին և ամենօրյա կյանքի անբաժան մասը։ Հեռուստաէկրանը բացվելուն պես տներում լռություն էր տիրում, որովհետև խոսում էին մարդիկ, որոնց ձայնին վստահում էին, որոնց խոսքը լսում էին մինչև վերջ։ 1986 թվականին Հայկական հեռուստատեսության եթերում հանդես եկող հաղորդավարների խումբը դարձել էր ամբողջ մի սերնդի հիշողության անքակտելի մաս։
Աջից ձախ ` Սուսաննա Շահինյան, Կարինե Սարգսյան, Վարուժան Օլքինյան, Դոնարա Սաղյան, Գրիգոր Հարությունյան, Նառա Շլեպչյան, Ալեքսանդր Սայադյան, Հասմիկ Թումաղյան, Կարեն Քոչարյան։
Այդ տարիների հաղորդավարները աչքի էին ընկնում ոչ միայն գեղեցիկ արտաքինով կամ հստակ արտասանությամբ, այլև խոր կրթությամբ, ինտելեկտով, բարձր պատասխանատվությամբ։ Նրանք հանդիսատեսի հետ խոսում էին արժանապատվորեն՝ պահպանելով հայերեն լեզվի մաքրությունը, խոսքի մշակույթը և ազգային ոճը։
Սուսաննա Շահինյան
Սուսաննա Շահինյանը առանձնանում էր իր նուրբ, բայց վստահ ձայնով։ Նրա հաղորդումները միշտ հստակ էին, հավասարակշռված և հանգիստ։ Նա հանդիսատեսի հետ խոսում էր առանց ավելորդ հուզականության, բայց միաժամանակ փոխանցում էր ջերմություն։ Շատերի համար նրա ներկայությունը էկրանին նշանակում էր վստահելի տեղեկատվություն և որակյալ եթեր։
Կարինե Սարգսյան
Կարինե Սարգսյանը հայկական հեռուստատեսության այն դեմքերից էր, ում խոսքը լսվում էր ուշադրությամբ։ Նրա հաղորդավարական ոճը զուսպ էր, դասական և ինտելիգենտ։ Նա ունակ էր ամենաբարդ թեման ներկայացնել պարզ և հասկանալի ձևով՝ պահպանելով հաղորդման լրջությունն ու արժանապատվությունը։
Վարուժան Օլքինյան
Վարուժան Օլքինյանը հայկական հեռուստաեթերի ամենահիշվող տղամարդկանցից էր։ Նրա խորը, հնչեղ ձայնը և վստահ կեցվածքը նրան դարձնում էին ուժեղ ներկայություն էկրանին։ Նա մարմնավորում էր տղամարդկային հավասարակշռությունը, մտավոր խորությունը և հաղորդավարական բարձր դպրոցը։
Դոնարա Սաղյան
Դոնարա Սաղյանը առանձնանում էր իր կանացի նրբագեղությամբ և հանգիստ հաղորդման ձևով։ Նրա խոսքը միշտ հստակ էր, մաքուր և ճիշտ շեշտադրումներով։ Նա հանդիսատեսին փոխանցում էր ոչ միայն տեղեկատվություն, այլև վստահություն, խաղաղություն և ջերմություն։
Գրիգոր Հարությունյան
Գրիգոր Հարությունյանը այն հաղորդավարներից էր, ում կերպարը անմիջապես ասոցացվում էր լրջության և պատասխանատվության հետ։ Նրա խոսքը չափված էր, ձայնը՝ հավասարակշռված, իսկ ներկայությունը՝ համոզիչ։ Նա այն սերնդի ներկայացուցիչն էր, որը հեռուստատեսությունը համարում էր ծառայություն հասարակությանը։
Նառա Շլեպչյան
Նառա Շլեպչյանը տարբերվում էր իր կենդանի հայացքով և հաղորդման ավելի ջերմ ոճով։ Նա կարողանում էր պահպանել պաշտոնական եթերի կանոնները, բայց միաժամանակ ստեղծել մարդկային մոտիկություն հանդիսատեսի հետ։ Նրա ելույթները հիշվում են իրենց բնականությամբ։
Ալեքսանդր Սայադյան
Ալեքսանդր Սայադյանը հաղորդավար էր, ով իր խոսքի մեջ ուներ խորություն և ուժ։ Նրա ձայնը հեշտ ճանաչելի էր, իսկ հաղորդման ձևը՝ խիստ, բայց արդարացված։ Նա հանդիսատեսին փոխանցում էր վստահություն այն բանի հանդեպ, որ եթերում հնչող խոսքը ճշգրիտ է և կարևոր։
Հասմիկ Թումաղյան
Հասմիկ Թումաղյանը մարմնավորում էր հայ կին հաղորդավարի դասական կերպարը։ Նրա խոսքը հնչում էր մեղմ, գրագետ և հստակ։ Նա հատկապես հիշվում է իր լեզվական բարձր մշակույթով և արտահայտչականությամբ, ինչը մեծ դեր ուներ հայերեն խոսքի պահպանման գործում։
Կարեն Քոչարյան
Կարեն Քոչարյանը առանձնանում էր իր հստակ խոսքով և պրոֆեսիոնալ ներկայությամբ։ Նա հանդիսատեսի համար հեղինակություն էր, որի խոսքը վստահություն էր ներշնչում։ Նրա հաղորդումները դիտվում էին ուշադրությամբ և հարգանքով։
Ժամանակի արժեքը
1986 թվականի այս հաղորդավարները միասին ձևավորում էին մի ամբողջ դպրոց՝ հեռուստատեսային խոսքի, վարքի և մշակույթի դպրոց։ Նրանք աշխատում էին առանց շտապողականության, առանց աղմուկի, առանց ավելորդ էմոցիոնալության։ Նրանց խոսքը մտածված էր, յուրաքանչյուր բառ՝ կշռադատված։
Այսօր, երբ հեռուստատեսությունը զգալիորեն փոխվել է, այդ սերնդի հաղորդավարները հիշվում են որպես չափանիշ։ Նրանց ներկայությունը էկրանին կրթում էր, դաստիարակում և միավորում էր մարդկանց։ Նրանք ոչ միայն հաղորդավարներ էին, այլ ժամանակի վկաներ, ազգային մշակույթի կրողներ և խոսքի պահապաններ։
Հայկական հեռուստատեսության այդ ոսկե դեմքերը շարունակում են ապրել մեր հիշողության մեջ՝ որպես վստահության, պրոֆեսիոնալիզմի և բարձր արժեքների խորհրդանիշներ 🧡
