Նա այն փոքրիկն էր, որի մաքուր հայացքն ու անկեղծ ժպիտը դարձան ամբողջ ժողովրդի սրտերում անմոռանալի կերպար՝ Գիքոր 😢🎥։
Անցան տարիներ… և այսօր շատերը հուզմունքով հարցնում են՝ ի՞նչպիսին է նա այժմ, ինչպե՞ս է փոխվել այն փոքրիկ տղան, որը մեր հիշողության մեջ մնաց որպես մանկության խորհրդանիշ 👦🎞️։
Բայց ինչպե՞ս էր նա ընտրվել տասնյակ երեխաներից և ստացել այդ կարևոր դերը ✨։
Ինչո՞ւ հենց նա դարձավ Գիքորը՝ այն կերպարը, որի անունը մինչ այսօր հնչում է հայ կինոյի պատմության ամենաջերմ էջերում 🤫💭։
Արդյո՞ք նա շարունակեց իր դերասանական ուղին, թե՞ կյանքը նրան տարավ բոլորովին այլ ճանապարհով 🕊️🕊️…
Գիքորի դերը ստանալու համար հայտարարվել էր մրցույթ, որին մասնակցել էին տարբեր քաղաքներից ու գյուղերից տասնյակ երեխաներ։ Ստեղծագործական խումբը ուշադիր դիտել էր բոլորի փորձերը, իսկ վերջում, յոթ թեկնածուներից առանձնացրել էին Ալբերտ Ղուլինյանին։ Նրա անկեղծ հայացքը, պարզ խոսքը և բնիկ լոռեցու սրտաբուխ բնավորությունը ստիպեցին ռեժիսորներին հավատալ, որ հենց նա կարող է մարմնավորել Գիքորին՝ համեստ, բարի և մաքուր հոգով գյուղացի տղային։
Նկարահանումների ընթացքում Ալբերտը բախվեց մի շարք դժվարությունների։ Ամենաբարդ տեսարաններից մեկը այն էր, որտեղ Բազազ Արտեմը՝ դերասան Արմեն Ջիգարխանյանը, պետք է հարվածեր Գիքորին։ Ջիգարխանյանը սկզբում հրաժարվում էր՝ վախենալով վնասել փոքրիկին, բայց հենց Ալբերտն է, որ մոտենում է նրան ու խնդրում. «Պարո՛ն Ջիգարխանյան, խփի, դե, հիմա մի սիլլա ա, կդիմանամ, էլի»։ Նրա այդ պարզ, մանկական, բայց հասուն խոսքերը համոզում են մեծ դերասանին, և տեսարանը նկարահանվում է մի փորձով։ Այդ դրվագը մինչ այսօր հիշվում է՝ որպես իսկական մասնագիտական նվիրումի ու անկեղծության խորհրդանիշ։
Մյուս դժվարությունը փռշտալու տեսարանն էր։ Ալբերտը պատմում է, որ այնքան անգամ են փորձել՝ հաշիվը կորցրել են․ «Մի հազար անգամ նկարեցինք, մինչև ստացվեց», — ասում է նա՝ ժպիտով։
Նկարահանումների ընթացքում նրան մշտապես ուղեկցում էր հայրը, որը նաև փոքրիկ դերասանի «խնամակալն» էր։ Ֆիլմի ամբողջ ընթացքում երկուսին միասին ամսական վճարում էին 300 ռուբլի, իսկ նկարահանումները տևեցին շուրջ ութ ամիս։ Վերջապես՝ 1982 թվականի մայիսի 15-ին, տեղի ունեցավ ֆիլմի պրեմիերան։ Դահլիճը լեփ-լեցուն էր, և հանդիսատեսը ջերմությամբ ընդունեց Գիքորի կերպարը՝ երեխայի անկեղծությամբ լի ու մարդկային տեսակով։
Չնայած այդ հաջողությանը՝ Ալբերտ Ղուլինյանը չշարունակեց դերասանական ուղին։ Նա սովորեց կինոտեխնիկում, ծառայեց բանակում, բայց կյանքի իրատեսական պայմանները՝ ընտանիքի ծանր վիճակը, չորս քույրերի և ծնողների նկատմամբ ունեցած պարտավորությունը, ստիպեցին նրան ընտրել ավելի կայուն աշխատանք։ Նա որոշեց մնալ գյուղում՝ իր ընտանիքի կողքին, օգնել ծնողներին և ապրել հանգիստ, պարզ կյանքով։
Ալբերտը հետագայում խոստովանել է, որ իր ներսում դերասանության կրակը երբեք չի մարել, բայց ժամանակի հոսքը, երկրի փոփոխությունները և առօրյա հոգսերը աստիճանաբար հեռացրին նրան կինոյի աշխարհից։ Նա հաճախ է կրկնում, որ ժողովուրդը իրեն ավելի շատ ճանաչում է որպես Գիքոր, քան որպես Ալբերտ․ «Երբ ծանոթանում եմ, չգիտեմ՝ Ալբերտ ասեմ, թե Գիքոր։ Մարդիկ հիշում են ֆիլմը, ու ինձ համար դա ամենամեծ գնահատականն է»։
Այսօր Ալբերտ Ղուլինյանը ապրում է իր ծննդավայր Դսեղում։ Զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ, ընտանիք ունի՝ երեք երեխա և թոռներ։ Նրա համար կյանքը լռությամբ, աշխատանքի և ընտանիքի շուրջ է պտտվում։ Նրան հաճախ են հրավիրում մշակութային միջոցառումների, հատկապես՝ հայկական կինոյի հոբելյաններին, որտեղ նա միշտ հիշվում է ջերմությամբ ու հպարտությամբ։
Ալբերտը մինչ օրս պահում է հին լուսանկարներն ու հիշողությունները՝ մաշված ալբոմներում։ Նա ասում է, որ եթե «Գիքորը» այսօր նկարահանվեր, գուցե կյանքը այլ ուղղությամբ գնար։ Բայց երբ հիշում է այն տարիները, նրա աչքերում միշտ նույն մանկական փայլն է՝ անկեղծ, պարզ ու բարի։
Ալբերտ Ղուլինյանի պատմությունը ոչ միայն մի դերասանի չիրացված կարիերայի պատմություն է, այլև այն իրականության վկայությունը, որ երբեմն կյանքը մեր երազանքներից ուժեղ է։ Բայց մի բան անփոփոխ է․ Գիքորը՝ իր մաքրությամբ ու ցավով, մնաց հայ կինոյի պատմության մեջ՝ որպես անկեղծության, հավատարմության և մարդու ներաշխարհի մաքրության խորհրդանիշ։ Իսկ նրա անմահ խոսքը՝ «Պարո՛ն Ջիգարխանյան, խփի, դե, հիմա մի սիլլա ա, կդիմանամ, էլի», դարձավ ոչ միայն մի տեսարանի հիշատակ, այլև կյանքի հանդեպ համարձակության և նվիրումի արտահայտություն։
