Ներկայացված լուսանկարում սիրված և ճանաչված երգչուհի Լիլիթ Հովհաննիսյանն է՝ ժամանակակից հայկական փոփ երաժշտության ամենահայտնի դեմքերից մեկը։ Նրա մանկությունը այն հիմքն է, որի վրա հետագայում ձևավորվեց նրա բեմական կերպարը, ձայնային ինքնատիպությունը և այն ներքին ուժը, որը զգացվում է նրա յուրաքանչյուր երգում։
Լիլիթ Հովհաննիսյանը ծնվել է Երևանում՝ արվեստին և երաժշտությանը բաց միջավայրում։ Դեռ մանկուց նա առանձնանում էր իր զգայունությամբ, երազկոտ բնավորությամբ և հատկապես՝ երաժշտության նկատմամբ սերը։ Ընտանիքի անդամների հիշողություններով՝ Լիլիթը շատ փոքր տարիքից արձագանքում էր երաժշտությանը․ երգում էր տան մեջ հնչող մեղեդիների հետ, փորձում էր կրկնել հեռուստատեսությամբ լսած երգերը և երբեմն անգամ ստեղծում էր սեփական փոքրիկ «համերգները» ընտանիքի անդամների համար։
Նրա մանկության տարիները լի էին սովորական, բայց ջերմ պահերով՝ բակային խաղեր, դպրոցական առօրյա, ընկերների հետ անմեղ զրույցներ։ Սակայն այդ սովորականության մեջ միշտ կար մի բան, որը նրան տարբերում էր մյուս երեխաներից․ նա ուներ արտահայտվելու ներքին պահանջ։ Երգը նրա համար պարզապես զվարճանք չէր, այլ լեզու, որով նա կարողանում էր փոխանցել այն զգացումները, որոնք բառերով երբեմն դժվար էր ասել։
Դպրոցական տարիներին Լիլիթը համարվում էր հանգիստ, բայց նպատակասլաց աշակերտ։ Նա չէր ձգտում լինել ուշադրության կենտրոնում ամեն գնով, սակայն երբ խոսքը վերաբերում էր երաժշտությանը կամ բեմին, նրա մեջ միանգամից արթնանում էր վստահությունն ու ներքին լույսը։ Երաժշտության դասերը նրա սիրելիներից էին, և հենց այդ ժամանակ սկսեցին նկատվել նրա ձայնային տվյալները։ Ուսուցիչներն ու շրջապատը հաճախ էին նշում, որ Լիլիթի ձայնը առանձնանում է իր մաքրությամբ և զգացմունքային խորությամբ։
Մանկության տարիներին նա հաճախ էր լսում հայկական և արտասահմանյան տարբեր կատարողների, փորձելով հասկանալ երաժշտության աշխարհը։ Այդ լսումները նրա համար մի տեսակ ուսում էին․ նա սովորում էր լսել, զգալ և տարբերել երաժշտական տրամադրությունները։ Չնայած փոքր տարիքին՝ Լիլիթը արդեն ուներ իր նախասիրությունները և երազում էր մի օր ինքն էլ կանգնել բեմի վրա՝ երգելով հազարավոր մարդկանց համար։
Ինչպես շատ արվեստագետների դեպքում, Լիլիթի ճանապարհը նույնպես հեշտ չէր։ Մանկության ընթացքում նա բախվել է անվստահության պահերի, երբեմն կասկածել իր ուժերին, բայց այդ պահերը երբեք չեն կոտրել նրան։ Ընդհակառակը՝ դրանք ավելի են ամրապնդել նրա բնավորությունը։ Նրա ընտանիքը մեծ դեր է ունեցել այդ ճանապարհին՝ աջակցելով, հավատալով և թույլ տալով, որ նա զարգացնի իր տաղանդը՝ առանց ճնշման։
Մանկության կարևոր կողմերից մեկը նաև Լիլիթի ներաշխարհն էր։ Նա շատ էր սիրում մենակ մնալ, մտածել, երազել։ Այդ ներքին աշխարհը հետագայում արտացոլվեց նրա երգերում՝ լիրիկական, երբեմն տխուր, երբեմն ուժեղ ու մարտական։ Նրա մանկության զգացողությունները դարձան այն հույզերի աղբյուրը, որոնց միջոցով նա այսօր կապ է ստեղծում իր լսարանի հետ։
Ժամանակի ընթացքում, երբ Լիլիթը մեծանում էր, նրա երազանքները ավելի հստակ էին դառնում։ Նա արդեն գիտեր, որ երաժշտությունը պարզապես հոբբի չէ, այլ ապրելակերպ։ Մանկության այն փոքրիկ աղջիկը, ով երգում էր տան պատերի ներսում, սկսում էր պատրաստվել ավելի մեծ բեմերի։ Այդ անցումը չէր լինում հանկարծակի․ այն տարիների կուտակված աշխատանքի, համբերության և ներքին պայքարի արդյունք էր։
Լիլիթ Հովհաննիսյանի մանկությունը կարելի է բնութագրել որպես լուռ պատրաստություն մեծ ճանապարհի համար։ Այն լի էր սովորական պահերով, բայց այդ պահերի մեջ ծնվում էր արտասովոր մի բան՝ արվեստագետի հոգին։ Նրա մանկության փորձառությունները, հույզերը, վախերն ու երազանքները հետագայում դարձան նրա ստեղծագործական ոճի հիմքը։
Այսօր, երբ մենք լսում ենք նրա երգերը կամ տեսնում ենք նրան բեմի վրա՝ վստահ, ուժեղ և ինքնավստահ, դժվար է պատկերացնել, որ այդ ամենի սկիզբը եղել է մի փոքրիկ աղջիկ, ով պարզապես սիրում էր երգել։ Բայց հենց այդ պարզ սիրուց էլ ծնվեց այն ճանապարհը, որը Լիլիթ Հովհաննիսյանին դարձրեց սիրված և ճանաչված երգչուհի՝ ոչ միայն Հայաստանում, այլև նրա սահմաններից դուրս։
