Արմենչիկը կանգնած էր կյանքի իր ամենահուզիչ և նշանակալից պահերից մեկի առաջ։ Նրա փոքրիկ որդին, որին ընտանիքը տարիներ շարունակ երազանքով սպասել էր, վերջապես ընդունեց իր առաջին հոգևոր խորհուրդը՝ մկրտությունը։ Այս օրը ոչ միայն մեծ նշանակություն ուներ ընտանիքի համար, այլև դարձավ մի անկրկնելի, ջերմ ու հուզիչ հիշողություն, որի ականատեսը դարձան հարազատներն ու մտերիմ ընկերները։
Մկրտությունը կայացավ փոքր, բայց գեղեցիկ եկեղեցում։ Ընտանիքը ընտրել էր հենց այս վայրն, որպեսզի ամեն ինչ անցնի հանգիստ, անկեղծ ու հոգևոր մթնոլորտով լի։ Սպիտակ ծաղիկները, վառվող մոմերը և սրբապատկերների մոտ նստած ջահերի մեղմ լույսը ստեղծում էին առանձնահատուկ զգացողություն՝ կարծես ժամանակը կանգ էր առել։ Եկեղեցու պատերն ու անկյունները լցված էին սեր ու խաղաղությամբ, ու հենց այդ միջավայրում էր հնարավոր ամեն փոքր դետալը զգալ լիակատար խորությամբ։
Քահանայի ձեռքով փոքրիկը մտավ մկրտության ծիսակարգի մեջ, իսկ ծնողները չէին կարողանում զսպել իրենց հուզմունքը։ Արմենչիկի աչքերը լցվել էին արցունքով, և նա մի պահ ընդհանրապես չկարողացավ խոսել։ Հետո հայրը՝ երգիչը, ամփոփեց իր զգացողությունները․ «Սա իմ կյանքի ամենագեղեցիկ պահերից մեկն էր։
Երբ որդիս մկրտվեց, ես զգացի մի անսպասելի լռություն, այնպիսի ուժ, որը վստահեցնում է, որ նա կյանքում պաշտպանված կլինի։ Գիտեք, երբեմն բառերը ընդամենը թույլ են փոխանցում զգացողությունները, բայց ոչ միշտ։ Այսօր ես դա զգացի ամբողջ սրտով»։
Նրա կինն էլ ամբողջ ուշադրությամբ հետևում էր այս օրվան, աչքերը փայլելով։ Նա ասաց․ «Այսօր մեր ընտանիքը ստացավ նոր ուժ ու նոր հույս։ Մեր որդին արդեն մասնակցում է հավատքի տարօրինակ և գեղեցիկ աշխարհին։ Մեր ցանկությունն է նրան մեծացնել սիրով ու հավատով, որպեսզի նա միշտ ունենա բարի սիրտ և գիտակցի հոգևոր արժեքները»։
Մկրտության արարողությունից հետո եկեղեցու սրահում սկսվեցին մեղ եկեղեցական երգեր։ Ամեն մեկը իր աղոթքն ասաց՝ խնդրելով, որ Աստված օրհնի փոքրիկին, պահպանի նրան և ուղեկցի կյանքի դժվարին ու գեղեցիկ ճանապարհով։ Մթնոլորտը, լի էր սիրով ու ջերմությամբ, հիշեցնող էր մի երազ, որտեղ բոլորը զգում էին խաղաղության ու հավատքի զորությունը։
Այնուհետև ընտանիքը տեղափոխվեց տոնական սեղանի շուրջ։ Այստեղ արդեն տիրում էր ուրախություն, ծիծաղ և ջերմ մտերմություն։ Արմենչիկը, չնայած օրվա առանձնահատուկ նշանակությանը, չկարողացավ չերգել։ Նա մի քանի սիրելի երգ կատարեց, և հյուրերը միացան նրան, զգալով, որ երգը գալիս է սրտից, ոչ թե հանդիսատեսի համար։
Հյուրերը երկար շնորհավորեցին ընտանիքին, խոստացան միշտ լինել իրենց կողքին և աջակցել փոքրիկին նրա կյանքի առաջին քայլերում։ Շատերը նկատեցին, որ այդ օրը ընտանիքը ավելի ամուր դարձավ, որովհետև հավատքը, սերը և հոգևորության խորհուրդը միավորեցին բոլորին։
Արմենչիկն իր մտքերում ավելացրեց․ «Իմ ամենամեծ երազանքը այն է, որ որդիս մեծանա հայեցի և բարոյական արժեքներով, սիրի իր հավատքը, ընտանիքը և իր ժողովրդին։ Մնացածը ժամանակի հետ կգա, բայց հիմքը, այն, ինչ մենք այսօր նրա համար դրեցինք, պիտի լինի ամուր և վստահ»։
Այս օրը դարձավ ոչ միայն մի հասարակ արարողություն, այլև մի հիշարժան, կյանք-ընթացքի խորությամբ լի պահ, որտեղ երգիչը ոչ միայն հանրային դեմք էր, այլև սիրող հայր, հոգատար ամուսին ու հավատքով լեցուն մարդ։ Նրան, ով հարստացնում է հազարավոր մարդկանց կյանքը իր արվեստով, այդ օրը ստացավ ամենամեծ երջանկությունը հենց իր սեփական ընտանիքից՝ սիրով, հավատքով ու երջանկությամբ լեցուն պահով, որը հավերժ կմնա նրա հիշողության մեջ։
