Ռոբերտ Աբաջյանի անունը հայ հասարակության մեջ հնչում է որպես հերոսության, անվախության և հայրենասիրության անուն: Նրա կյանքի ուղին կարճ էր, բայց չափազանց հարուստ արարքների և նվիրվածության մեջ՝ Հայաստանի ու Արցախի անվտանգությանը: Ռոբերտը պատանեկությունից հստակ գիտեր, որ իր գլխավոր առաքելությունը լինելու է պաշտպանել հայրենիքը և ծառայել այն գաղափարին, որ ազատությունն ու անկախությունը արժեքներ են, որոնք արժե պաշտպանել ամեն գնով: Նրա այս հավատամքն ու վճռականությունը վաղ տարիքից երևում էին ոչ միայն խոսքերում, այլև գործողություններում:
Ռոբերտը ծնվել է մի փոքրիկ, բայց ջերմ ընտանիքում, որտեղ ծնողներն ու բարեկամները միշտ էին ուսուցանել ազնվություն, պատասխանատվություն և հայրենասիրություն: Նրա ծնողները՝ ամուր բարոյական արժեքներով, օրինակ էին ծառայում Ռոբերտի համար. նրանք ուսուցանում էին, որ իրական ուժը ոչ միայն ֆիզիկական կարողություններն են, այլ նաև հոգու ամրությունը, սերը մարդկանց նկատմամբ և անկեղծ նվիրվածությունը հասարակությանը: Մանուկ տարիներից Ռոբերտը եղել է պատասխանատու և համեստ. նա հաճախ օգնում էր ընտանիքին՝ անկախ նրանից, թե ինչքան ծանր էր առօրյա աշխատանքը:
Ռոբերտի ընտանիքի պատմությունը լի է ավանդական ու ջերմ ընտանեկան արժեքներով. տատիկը, ով մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհայացքի վրա, հաճախ պատմում էր Ռոբերտին հերոսական պատմություններ ու նշում, թե ինչպես պետք է մի մարդու արժեքը չափել ոչ միայն հաջողություններով, այլև սկզբունքայնությամբ: Նրա ընտանիքը միշտ հպարտ էր նրա խիզախությամբ, բայց նաև մտահոգ՝ գիտակցելով, որ հայրենիքի պաշտպանի ճանապարհը երբեմն մահվան է տանում:
Ռոբերտի հերոսությունը չսահմանափակվեց միայն խոսքերով. նա գործի մեջ էր ցույց տվել, թե ինչքան կարևոր է լինել պատրաստ պաշտպանելու հայրենիքը և իր ժողովրդի խաղաղությունն ու անվտանգությունը: Նրա մարտական գործողությունները և ռազմարվեստում ցուցաբերած պատրաստվածությունը շատերի համար դարձել էին օրինակ: Նա, երբ անհրաժեշտ էր, առաջին հերթին էր կանգնում մարտի դաշտում, պաշտպանելով իր ընկերներին ու զինակիցներին: Նրա ղեկավարած գործողությունները հաճախ էին անցնում ծայրահեղ վտանգավոր պայմաններում, և հենց այդ համարձակությունն ու խիզախությունը բարձրացրել էին նրա անվանը հարազատների ու ընկերների շրջանում մի նոր պաշտամունքային հարգանք:
Ռոբերտ Աբաջյանի հերոսությունը և անձնուրաց ծառայությունը շատ ծանրացած էր նաև հոգեբանական ու ֆիզիկական մարտահրավերներով: Նրա ընտանիքը մշտապես կանգնած էր նրա կողքին՝ ապահովելով հոգևոր ու նյութական աջակցություն: Հետաքրքիր է, որ նրա հայրն ու մայրը ոչ միայն աջակցում էին Ռոբերտին, այլև իրենց օրինակով ցույց տալիս հայրենասիրության ճշմարիտ նշանակությունը: Նրանք չդադարեցին ուսուցանել նրան, որ ազգային արժեքները պետք է պահել և հարգել ոչ միայն խոսքերով, այլև գործով:
Ռոբերտի տատիկի և ընտանիքի մյուս անդամների մասին խոսելիս՝ կարելի է ասել, որ նրանք մեծապես ձևավորեցին նրա խիզախության և մարդկային արժանապատվության հիմքը: Տատիկը նրան սովորեցնում էր նաև համբերատարություն, մտքի սթափություն և այն, թե ինչպես պետք է գնահատել յուրաքանչյուր պահը: Նրա խոսքերը՝ «Քեզանից առաջ կանգնած հայրենիքը սպասում է քո պատրաստվածությանը», միշտ մնացին նրա ուղեկիցը կյանքի դժվար ճանապարհներում:
Ռոբերտը ոչ միայն զինվոր էր, այլև հոգատար որդի, քույրերի ու եղբայրների համար օրինակ: Նրա ընտանիքի հետ հարաբերությունները միշտ հիմնված էին վստահության, սիրո և փոխադարձ հարգանքի վրա: Նա հասկանում էր, որ ընտանիքը, որքան էլ հեռու լինի պատերազմական գործողություններից, շարունակում է լինել հոգևոր աջակցության աղբյուրը, որն օգնում է դիմակայել ցանկացած դժվարության:
Ռոբերտի անմահությունն այսօր արտացոլված է ոչ միայն զինվորական փառքում, այլև հասարակական հիշողության մեջ: Նրա գործողությունները ոգեշնչում են նոր սերնդին սիրել և պաշտպանել հայրենիքը, լինել ազնիվ ու պատասխանատու, ոչ միայն զինվորական ասպարեզում, այլև հասարակական կյանքում: Նրա անունը հաճախ նշվում է ոչ միայն որպես հերոսի, այլև որպես սկզբունքային, բարի ու համեստ մարդու օրինակ:
Իսկ ընտանիքը, որն միշտ եղել է նրա կողքին, շարունակում է փոխանցել նրա պատմությունը, խրախուսել երիտասարդներին լինել ազնիվ, համարձակ և պատրաստ ամեն գնով պաշտպանելու հայրենիքը: Նրանք հիշում են Ռոբերտին որպես մարդ, ում անձը իր մեջ կրում էր հայրենիքի սերը, ընկերասիրությունը և մարդկային արժեքների սերը: Նրա մահը ցավալի էր, բայց հիշողությունը նրա անձի և գործողությունների մասին մնում է կենդանի՝ տատիկի, ծնողների, եղբայրների ու քույրերի սրտերում, ինչպես նաև ողջ ազգի հիշողության մեջ:
Ռոբերտ Աբաջյանի կյանքը ցույց է տալիս, թե ինչպես մեկ մարդու կամքը, հավատը և սկզբունքայնությունը կարող են վերածվել ազգային ինքնության և պատիվ պահելու խորհրդանիշի: Նրա հերոսությունը ոգեշնչում է մեզ հասկանալու, որ հայրենիքի համար ծառայելը ոչ միայն պարտականություն է, այլև մեծագույն պատվաբեր ու մարդկային գործ: Նրա ընտանիքը մնաց նրա հետևից, ժառանգելով նրա սկզբունքները և շարունակելով սերունդներին փոխանցել այն արժեքները, որոնցով նա ապրեց:
Այսօր, երբ մենք հիշում ենք Ռոբերտ Աբաջյանին, մենք ոչ միայն հիշում ենք նրա մահը, այլև նրա կյանքը, նրա անձնուրաց ծառայությունը և այն արժեքները, որոնք նա միշտ բարձր պահեց: Նրա ընտանիքը շարունակում է լինել Հայաստանի ու Արցախի հերոսների պատմության կենդանի արձան, հիշեցնելով մեզ, որ յուրաքանչյուր կյանք, որն ապրել է հայրենիքին ծառայելու կոչումով, մնայուն ազդեցություն է թողնում ազգային հիշողության մեջ:
Ռոբերտ Աբաջյանի անունը և նրա ընտանիքի պատմությունը մեզ սովորեցնում են, որ իրական հերոսությունը չէ միայն մարտի դաշտում ցուցաբերած քաջությունը, այլև այն կյանքը, որը մարդն ապրում է արժանապատվությամբ, սիրով, պատասխանատվությամբ և ազնվությամբ՝ անկախ պայմաններից: Նրա ընտանիքը, տատիկի խրատներով, ծնողների սիրով և հարազատների աջակցությամբ, դառնում է կենդանի վկայություն, թե ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ մեկ մարդու կյանքը՝ ազգային արժեքների և մարդկային արժանապատվության պահապանի դերում:
Ռոբերտ Աբաջյանի հիշատակն այսօր ոչ միայն հայ երիտասարդների համար օրինակ է, այլ նաև ողջ ազգի համար խորհրդանիշ՝ ցույց տալու, որ հայրենիքին նվիրված կյանքը հավերժ է: Նրա ընտանիքը շարունակում է պահպանել նրա անունը, նրա գործերը և սկզբունքները, ինչը ապահովում է, որ Ռոբերտ Աբաջյանը կշարունակի ապրել, ոգեշնչել ու կրթել նոր սերունդներին՝ թողնելով անմնացորդ ժառանգություն՝ հայրենասիրության, քաջության և մարդկային բարձր արժեքների մասին:
