Լրացավ 19 տարին երբ հայ մշակույթի և երաժշտության մեծանուն դեմք, Արամ Ասատրյանը, մեզ թողեց՝ իր հետ տանելով մի ամբողջ ժողովրդի կարոտը։ Նրա կորստի օրն անխուսափելիորեն հուզիչ է և ողբերգական, որովհետև այն հիշեցնում է ոչ միայն նրա բացակայությունը, այլև այն անշրջանցելի ազդեցությունը, որը նա թողեց հայ մշակույթի և երաժշտության վրա։
Արամ Ասատրյանը երբեք չէր սահմանափակվում միայն երաժշտությամբ՝ նա կենդանի կերպով կարողանում էր սեր փոխանցել մարդկանց, նրանց ներշնչել, սրտերը բացել և զարթոնք տալ հոգևոր աշխարհին։ 19 տարիների ընթացքում նրա երգերը և կատարումները շարունակել են հնչել ոչ միայն ռադիոյում կամ համերգային դահլիճներում, այլև ժողովրդի հիշողության մեջ, որտեղ նրա ձայնը և մեղեդիները շարունակում են դառնալ հուզիչ հիշատակներ։
Արամ Ասատրյանի երաժշտական ճանապարհը սկսվեց վաղ տարիքից, երբ փոքրիկը առաջին անգամ նվագեց իր առաջին մեղեդիները։ Մանկության այդ պահերից սկսվեց մի ուղի, որը լի էր տաղանդով, նվիրումով և խորը զգացմունքներով։ Նրա երաժշտությունը բնութագրվում էր բացառիկ մեղեդիներով, որոնք անմիջապես կապ էին ստեղծում լսողի հետ։ Կախված երգի բնույթից՝ նրա ստեղծագործություններում միշտ կար մի յուրահատուկ հուզական շերտ, որը միավորում էր սեր, կարեկցանք և մարդկային հոգու անկեղծ արտահայտություն։ Նա իր երաժշտությամբ պատմում էր պատմություններ, որոնք չպետք է մոռացվեին. դրանք կարող էին լինել ռոմանտիկ, դրամատիկ կամ հուզիչ, բայց միշտ ազդում էին մարդու հոգու վրա։
Արամ Ասատրյանը ոչ միայն երգիչ էր, այլև ստեղծագործող, որն իր երաժշտության միջոցով կերտեց մի յուրօրինակ ժառանգություն։ Նրա կատարումներում մշտապես նկատվում էր խորը զգայունություն և հոգատարություն, ինչը նրան առանձնացնում էր մյուս երաժիշտներից։ Նրա ձայնի յուրահատկությունը և արտահայտչականությունը ստիպում էին լսողին մտերմանալ կատարողի հետ, հասկանալ նրա զգացմունքները և ապրումները։ Յուրաքանչյուր երգ նրա մատուցմամբ չէր ավարտվում միայն երաժշտության մեջ՝ այն վերածվում էր հուզական ուղևորության, որը ստիպում էր լսողին մտածել, զգալ և կրկին բացահայտել սեփական սերն ու կարեկցանքը։
Կորստից հետո նրա երկրպագուները ապրեցին դժվար օրեր, քանի որ նրանցից շատերը կապվել էին Արամի արվեստի հետ և զգում էին նրա բացակայությունը։ Բայց հենց այդ 19 տարիները ցույց տվեցին, թե ինչքան կարևոր է իրական արվեստը. այն չի կորում, այն շարունակում է հնչել սրտերում և փոխանցվել սերունդներին։ Արամ Ասատրյանի երգերը շարունակում են լինել հիշողություն և ուսուցում այն մասին, թե ինչպես կարող է մարդն իր արվեստով ազդել ամբողջ հասարակության վրա։ Նա մեզ սովորեցրեց, որ երաժշտությունը կարող է լինել սեր և հոգևոր հարատևություն՝ միաժամանակ ամրացնելով մշակութային ժառանգությունը։
Այս տեսանյութը, որը նվիրված է նրա 19-րդ կորստի տարելիցին, ներկայացնում է ոչ միայն նրա ստեղծագործական ուղին, այլև նրա անձնական կյանքը, հիշարժան պահերը և մասնավոր տեսաձայնային ու լուսանկարային հուշերը։ Տեսանյութում ներկայացված դրվագները վկայում են նրա անկեղծությունն ու հոգատարությունը մարդկանց հանդեպ, ցույց տալիս, թե որքան կարոտ է մնացել նրա բացակայության պատճառով։ Յուրաքանչյուր դրվագ պատմում է այն մասին, թե ինչպես է Արամ Ասատրյանը ապրում մարդկանց սրտերում՝ նույնիսկ տարիներ անց, և թե ինչպես են նրա կատարումները շարունակում ազդել նոր սերնդի վրա։
Արամ Ասատրյանի ստեղծագործությունները հաճախ պարունակում էին մարդկային հոգու խոր և բարդ զգացմունքներ. սեր, կարեկցանք, տխրություն, ուրախություն՝ բոլորը արտահայտված մի մեղեդու միջոցով, որը հնչում էր անմիջապես սրտին։ Նրա ստեղծագործությունների կարևորագույն առանձնահատկությունը եղել է այն, որ նրանք ոչ միայն լսելի են, այլև զգալի. այն փոխանցում են էմոցիաներ, որոնք դժվար է բառերով նկարագրել։ Նրանց շնորհիվ նա շարունակում է գոյություն ունենալ, նույնիսկ երբ ֆիզիկապես չկա մեզ հետ։
Արամ Ասատրյանի կորստի հիշատակը ոչ միայն հուզիչ է, այլև խորապես ներշնչող։ Նրա երաժշտությունն ու կյանքը հիշեցնում են մեզ, որ արվեստը կարող է մնալ հավերժ, եթե այն ստեղծվել է սիրով և նվիրումով։ Նա օրինակ է հայ երիտասարդների համար, թե ինչպես կարող են նվիրվածությամբ և վարպետությամբ ստեղծել մի բան, որը կդառնա ողջ ժողովրդի մշակութային ժառանգության մի մասը։ Նրա ձայնը, երգերը, կատարումները շարունակում են ուսուցանել, ոգեշնչել և հուզել, և այդ 19 տարիները չեն կարող փչացնել այն ազդեցությունը, որը նա թողել է։
Այսօր, երբ մենք հիշում ենք Արամ Ասատրյանին, մենք ոչ միայն հիշում ենք նրա կորուստըը, այլև տոնում ենք նրա ստեղծագործական ժառանգությունը։ Նրա երաժշտությունը շարունակում է խոսել մեզ հետ, ստիպում է զգալ, մտածել և բացել սրտերը մեկմեկու հանդեպ։ Արամ Ասատրյանը, իր տաղանդով և անկեղծությամբ, մեզ սովորեցրեց, թե ինչպես ստեղծագործել այնպես, որ հոգին և սիրտը դառնան մի ամբողջություն, որը կարող է տևել հավերժ։
Այս տեսանյութը մեզ հիշեցնում է, որ 19 տարի անց ևս Արամ Ասատրյանը շարունակում է կենդանի մնալ, որովհետև իրական տաղանդը, սիրով ու նվիրումով ստեղծված արվեստը, երբեք չի մարում։ Նրա ժառանգությունը մեզ համար ոչ միայն հիշողություն է, այլև սովորեցնող ուղեցույց՝ ինչպես գնահատել արվեստը, սիրել կյանքը և փոխանցել մեր սերը մյուսներին։ Յուրաքանչյուր մեղեդի, յուրաքանչյուր կատարում նրա կողմից հիշեցնում է մեզ, թե ինչքան ուժեղ և անմահ կարող է լինել արվեստը։
Արամ Ասատրյանը 19 տարի առաջ լքեց մեզ, բայց նրա ձայնը, մեղեդիները և սրտերից եկող հուզմունքները շարունակում են ապրել մեր մեջ, միավորել սերունդներին և պահպանել նրա հիշատակը հավերժ։ Այսօր մենք հիշում ենք նրան ոչ միայն որպես երաժիշտ, այլ նաև որպես ոգեշնչման աղբյուր, որպես օրինակ այն բանի, որ մեծագույն տաղանդը, որն ստեղծվում է սիրով, չի կորում երբեք։
