Այսօր լրանում է հայկական էստրադայի անկրկնելի դեմքերից մեկի՝ Արամ Ասատրյանի ծննդյան 73-ամյակը։ Նրա անունը վաղուց արդեն դարձել է ոչ միայն երգարվեստի մի ամբողջ դարաշրջանի խորհրդանիշ, այլև հայ մարդու հոգու ձայնը՝ ուրախության, սիրո, ցավի ու կարոտի մեջ։ Այդ առիթով նրա որդին՝ Տիգրան Ասատրյանը, հուզիչ խոսքերով է հիշել հորը՝ ընդգծելով, որ ժամանակը չի կարող մարել այն լույսը, որը նա թողել է իր հետևում։
Այս օրը սովորական օր չէ նրանց ընտանիքի համար։ Այն լցված է և՛ հպարտությամբ, և՛ անսահման կարոտով։ Հպարտություն՝ որովհետև Արամ Ասատրյանը կարողացավ իր ձայնով ու երգով միավորել միլիոնավոր մարդկանց, և կարոտ՝ որովհետև նրա ֆիզիկական բացակայությունը մշտապես զգացվում է ամեն մի հիշողության մեջ։ Սակայն հենց այդ հիշողություններն են, որ կենդանի են պահում նրա ներկայությունը։
Տիգրան Ասատրյանը, անդրադառնալով հոր կյանքի ուղուն, նշել է, որ նա ոչ միայն մեծ արտիստ էր, այլև բացառիկ մարդ՝ ընտանիքի հանդեպ անսահման նվիրվածությամբ։ Նրա համար բեմը պարզապես աշխատանք չէր․ դա կոչում էր։ Նա ապրում էր երաժշտությամբ, շնչում էր երգով, և ամեն ելույթ վերածում էր հոգևոր կապի՝ հանդիսատեսի հետ։ Նրա ձայնը հնչում էր հարսանեկան սրահներում, համերգասրահներում, մեքենաների ռադիոներից ու ընտանեկան հավաքույթներում՝ դառնալով կյանքի կարևոր պահերի անբաժան ուղեկիցը։
Արամ Ասատրյանի արվեստը չուներ սահմաններ։ Նրա երգերը լսում էին ոչ միայն Հայաստանում, այլև սփյուռքում, աշխարհի տարբեր երկրներում։ Նա դարձավ այն եզակի արտիստներից մեկը, ում երաժշտությունը կարողացավ հաղթահարել ժամանակի փորձությունը։ Անգամ այսօր, տարիներ անց, նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հնչել, փոխանցվել սերնդեսերունդ և նորից ու նորից հուզել մարդկանց սրտերը։
Որդու խոսքերում առանձնահատուկ տեղ ունի հոր ժառանգության գաղափարը։ Նա ընդգծում է, որ թեև հայրը շուտ հեռացավ երկրային կյանքից, սակայն նրա թողած արժեքներն ու ստեղծած արվեստը շարունակում են ապրել։ Երաժշտությունը դարձել է կամուրջ անցյալի ու ներկայի միջև։ Յուրաքանչյուր երգ հիշեցնում է ոչ միայն մեծ արտիստին, այլև մարդուն՝ իր պարզությամբ, ջերմությամբ և անկեղծությամբ։
Այսօր, երբ նշվում է նրա երկնային ծննդյան օրը, շատերը վերադառնում են հիշողությունների մեջ։ Հիշում են առաջին անգամ լսած երգը, այն պահը, երբ նրա ձայնը հնչել է կյանքի կարևոր իրադարձության ժամանակ, կամ այն երեկոները, երբ ընտանիքով լսել են նրա կատարումները։ Այդ հիշողությունները միավորում են մարդկանց՝ անկախ տարիքից ու աշխարհագրությունից։
Տիգրան Ասատրյանի գրառումը լի է որդիական սիրով ու երախտագիտությամբ։ Նա շնորհակալություն է հայտնում հորը՝ ոչ միայն իրեն կյանք պարգևելու համար, այլև աշխարհին իր արվեստը նվիրելու համար։ Նրա խոսքերում զգացվում է այն գիտակցումը, որ նման ժառանգություն ունենալը մեծ պատասխանատվություն է։ Դա պարտավորություն է շարունակել պահպանել ու փոխանցել այն արժեքները, որոնք ստեղծվել են տարիների ընթացքում։
Արամ Ասատրյանը դարձավ լեգենդ դեռ իր կենդանության օրոք։ Նրա անունը ասոցացվում է հայկական էստրադայի ոսկե էջերի հետ։ Նա կարողացավ ստեղծել յուրահատուկ ոճ, որը միաժամանակ հասանելի էր բոլորին և առանձնահատուկ՝ իր խորությամբ։ Նրա երգերը պատմություններ էին՝ սիրո, բաժանման, ուրախության ու ցավի մասին։ Դրանք մարդկային էին, պարզ և հասկանալի, բայց միևնույն ժամանակ խոր զգացմունքային։
Այսօր, նրա ծննդյան 73-ամյակի օրը, բազմաթիվ երկրպագուներ սոցիալական հարթակներում կիսվում են իրենց սիրելի երգերով, լուսանկարներով և հիշողություններով։ Դա ևս մեկ անգամ ապացուցում է, որ իսկական արվեստը չի մարում։ Այն ապրում է մարդկանց սրտերում և շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։
Արամ Ասատրյանի կյանքը կարող է ծառայել օրինակ շատերի համար։ Նա ապացուցեց, որ նվիրվածությունն ու աշխատասիրությունը կարող են բերել մեծ հաջողությունների։ Բայց ամենակարևորը՝ նա ցույց տվեց, որ արվեստը պետք է լինի անկեղծ։ Նրա երգերում չկար կեղծիք։ Յուրաքանչյուր բառ ու նոտա ծնված էին սրտից։
Որդու խոսքերը՝ ուղղված հոր երկնային ծննդյան օրվան, հիշեցում են, որ սերը չի ավարտվում ֆիզիկական բաժանումով։ Այն շարունակում է ապրել հիշողությունների, երգերի և փոխանցված արժեքների մեջ։ «Մենք քեզ սիրում ենք միշտ և ընդմիշտ»՝ այս միտքը ամփոփում է այն անսահման կապը, որը գոյություն ունի հոր և որդու, արտիստի և իր ժողովրդի միջև։
Այս օրը ոչ միայն ընտանիքի, այլև ամբողջ հայ ժողովրդի հիշողության օրն է։ Դա առիթ է ևս մեկ անգամ լսելու նրա երգերը, գնահատելու նրա ներդրումը և շնորհակալ լինելու այն ժառանգության համար, որը նա թողել է մեզ։ Նրա ձայնը, գուցե այլևս չի հնչում բեմից, բայց շարունակում է հնչել մեր սրտերում։
Եվ երբ հերթական անգամ հնչում է Արամ Ասատրյանի երգերից մեկը, թվում է՝ նա կրկին մեզ հետ է։ Նրա երաժշտությունը դարձել է հավերժական։ Իսկ այդպիսի ժառանգությունը ժամանակը չի կարող խլել։
