Անելյան առաջին անգամ բեմ է բարձրացել ընդամենը տասնհինգ տարեկանում՝ արդեն որպես պրոֆեսիոնալ մոդել։ Այն տարիքում, երբ շատերը դեռ փնտրում են իրենց ինքնությունը, նա արդեն հայտնվել էր լուսարձակների տակ, տեսախցիկների առջև ու հասարակական ուշադրության կենտրոնում։ Վաղ տարիքից սովորել է պատասխանատվություն կրել ոչ միայն իր աշխատանքի, այլև իր կերպարի համար։ Նա գիտակցել է, որ հանրային մարդ լինելը միայն գեղեցիկ լուսանկարներ կամ հաջողված ցուցադրություններ չեն, այլ նաև պատրաստակամություն՝ լսելու, ընկալելու և երբեմն էլ դիմանալու մարդկանց կարծիքներին։
Անելյանը հաճախ է նշել, որ հայկական կարծրատիպերը չեն կարող սահմանափակել իրեն։ Նա ազատ մտածողություն ունի և չի ցանկանում ապրել ուրիշների պարտադրած կանոններով։ Սակայն միևնույն ժամանակ նա ընդունում է, որ որպես հանրային դեմք չի կարող լիովին անտեսել հասարակության արձագանքը։ Նրա խոսքով՝ իրեն հետևում են շատ երիտասարդներ, և յուրաքանչյուր խոսք կամ քայլ կարող է ազդեցություն ունենալ։ Այդ պատճառով նա փորձում է լինել զգույշ, պատասխանատու ու հավասարակշռված։
Չնայած արտաքինից ուժեղ ու ինքնավստահ տպավորություն ստեղծելուն՝ Անելյանի անցած ճանապարհը հեշտ չի եղել։ Դեռ պատանեկության տարիներին նա բախվել է բազմաթիվ հոգեբանական տրավմաների։ Հիշելով այդ շրջանը՝ նա անկեղծորեն խոստովանում է, որ կցանկանար հետ գնալ ժամանակի մեջ և գրկել այն փոքրիկ աղջկան, ով փորձում էր հասկանալ՝ ինչու է տարբերվում մյուսներից։ Նրա խոսքերով՝ նույնիսկ ամենաանմեղ թվացող կատակները կարող են խորը հետք թողնել մարդու հոգում։
Անելյանը հաճախ է դարձել ծաղրի թիրախ՝ հատկապես իր արտաքինի պատճառով։ Նրա խուճուճ մազերը, որոնք այսօր կարող էին համարվել յուրահատուկ ու գեղեցիկ առանձնահատկություն, տարիներ առաջ դարձել էին վիրավորանքների պատճառ։ Դասընկերներն ու շրջապատի մարդիկ ձեռք էին առնում նրա հասակը, մազերի ձևը, արտաքին տեսքը։ Երբեմն իրավիճակները հասնում էին դաժանության․ մազերի մեջ խրում էին տարբեր իրեր, խճճում, նույնիսկ վնասում։ Այդ ամենը ոչ միայն ֆիզիկական անհարմարություն էր պատճառում, այլև խոր հոգեբանական ցավ։
Նա խոստովանում է, որ երկար ժամանակ չի կարողացել սիրել իր մազերը։ Խուճուճ մազերը նրա համար դարձել էին հիշեցում այն տարիների մասին, երբ իրեն ընդունված չէր զգում։ Այդ վերքը, ինչպես ինքն է ասում, երկար ժամանակ չի բուժվել։ Նույնիսկ հասուն տարիքում, երբ արդեն հաջողակ մոդել էր, ներսում դեռ ապրում էր այն փոքրիկ աղջիկը, ով իրեն գեղեցիկ չէր համարում։
Անելյանը երկար ժամանակ պայքարել է ինքնագնահատականի խնդիրների դեմ։ Չնայած արտաքին հաջողություններին, նա չի կարողացել ամբողջությամբ ընդունել իրեն։ Նրա խոստովանությունը, որ մինչև վերջերս իրեն գեղեցիկ մարդ չի համարել, ցույց է տալիս՝ որքան խորն են եղել այդ մանկության ազդեցությունները։ Երբ մարդը տարիներ շարունակ լսում է քննադատություն ու ծաղր, նույնիսկ ամենաուժեղ բնավորությունը կարող է կասկածի տակ դնել սեփական արժեքը։
Սակայն ժամանակի ընթացքում Անելյանը սկսել է աշխատել իր ներքին աշխարհի վրա։ Նա հասկացել է, որ գեղեցկությունը միայն արտաքին չափանիշներով չի որոշվում։ Իր փորձը նրան սովորեցրել է կարեկցանք ունենալ ուրիշների նկատմամբ և ավելի ուշադիր լինել բառերի ուժին։ Նա գիտակցել է, որ յուրաքանչյուր մարդ կարող է կրել իր ներսում անտեսանելի վերքեր, և երբեմն մի պարզ խոսքը կարող է կամ բուժել, կամ ավելի խորացնել այդ ցավը։
Այսօր Անելյանը փորձում է իր պատմությունը կիսել ոչ թե որպես դժգոհություն, այլ որպես օրինակ։ Նա ցանկանում է, որ երիտասարդները, ովքեր բախվում են նման խնդիրների, հասկանան՝ իրենք միայնակ չեն։ Նա բաց է խոսում իր տրավմաների մասին, որովհետև հավատում է, որ լռությունը միայն ուժեղացնում է ցավը, իսկ անկեղծությունը կարող է ազատել։ Նրա ուղերձը պարզ է՝ ընդունել ինքդ քեզ, նույնիսկ եթե շրջապատը դեռ պատրաստ չէ քեզ հասկանալու։
Անելյանի կերպարում այսօր համադրվում են ուժն ու խոցելիությունը։ Նա այլևս չի փախչում իր անցյալից, այլ փորձում է այն վերածել փորձի, որը կարող է օգնել ուրիշներին։ Նա գիտի, որ հանրային լինելը պարտավորեցնում է, բայց նաև հնարավորություն է տալիս բարձրաձայնելու կարևոր թեմաներ՝ ինքնագնահատական, բուլլինգ, ներքին ընդունում։
Այն աղջիկը, ով երբևէ ցանկանում էր պարզապես թաքցնել իր մազերը և աննկատ մնալ, այսօր կանգնած է լուսարձակների տակ՝ արդեն այլ գիտակցությամբ։ Նա սովորել է, որ ամենացավոտ հիշողությունները կարող են դառնալ ուժի աղբյուր։ Եվ եթե այսօր նա կարողանար ինչ-որ բան ասել իր 15-ամյա տարբերակին, հավանաբար կասեր՝ «Մի՛ կասկածիր քեզ։ Այն, ինչ քեզ տարբերում է, հենց դա է քեզ յուրահատուկ դարձնում»։
