Նրանց տեսնելիս մարդիկ ակամայից կանգ են առնում՝ մի պահ քարանալով անսովոր տեսարանից։ 2.06 մետր հասակ ունեցող կինը կողք կողքի քայլում է 1.55 մետր բարձրություն ունեցող տղամարդու հետ։ Շատերի համար այս տարբերությունը կարող է զարմացնող լինել, բայց նրանց միավորողն արտաքինն ու չափերն չեն։ Էլիզանի և Ֆրանսինալդուի պատմությունը շատ ավելին է, քան պարզապես սիրավեպ. դա հզոր հիշեցում է, որ սերը վեր է ցանկացած չափանիշից։ Նրանք ապացուցում են, որ երբ սրտերն են խոսում, հասարակության կարծիքը դառնում է լռակյաց։
Միշտ կա մեկը, ում տեսնում ես փողոցում ու ակամայից կանգ ես առնում։ Դե, պատկերացրեք մի զույգ․ նա՝ 2 մետր 6 սմ բարձրությամբ, իսկ տղան՝ ընդամենը 1 մետր 55։ Հետաքրքիր կոմբինացիա՞ է թվում։ Միգուցե։ Բայց նրանց պատմությունն ավելին է, քան պարզապես սանտիմետրերի տարբերություն։
Էլիզանի դա Կրուզ Սիլվան Բրազիլիայից է՝ բարձրահասակությամբ գրեթե առասպելական կին։ Նա աշխարհի ամենաբարձր կանանցից մեկն է։ Դեռ մանկուց սկսել է արագ աճել՝ բժշկական մի հազվագյուտ հիվանդության պատճառով։ Ու այո, երեխա ժամանակ նա ամենից շատ չէր ուզում աչքի ընկնել, բայց ոչ թե գեղեցկությամբ, այլ պարզապես՝ հասակով։ Շատերը ծիծաղում էին, շատերը՝ քմծիծաղով էին նայում։ Բայց նա ուժ գտավ մեջը՝ անցնելու այդ ամենի միջով։
Ամեն ինչ փոխվեց, երբ հայտնվեց Ֆրանսինալդու դա Սիլվա Կարվալյուն։ Առաջին հայացքից՝ լրիվ հակապատկեր։ Կարճահասակ, հանգիստ, շփվող։ Նրա հետ խոսելիս Էլիզանին մոռանում էր, թե ով է, ինչքան է բարձր, կամ որքան տարօրինակ հայացքներ են գցում իրենց ուղղությամբ։ Որովհետև Ֆրանսինալդու իր մեջ մի բան ուներ, ինչին էլիզանին երբեք չէր հանդիպել՝ անմիջականություն, բարություն, ու մի խաղաղություն, որը բառերով չես նկարագրի։
Երբ իրենց հարաբերությունները դարձան լուրջ, բոլորը մտածում էին, թե սա երկար չի տևի։ Մարդիկ սիրում են չափել․ ով ում հարմար է, ով ումից բարձր կամ ցածր է։ Բայց Էլիզանին ու Ֆրանսինալդուն որոշեցին չապրել ուրիշների չափանիշներով։ Նրանք ամուսնացան՝ չնայելով քննադատություններին, տեսանկյուններին կամ չափանիշներին։ Նրանց սիրո մեջ չափ չէր պետք։
Այսօր նրանք ունեն երկու երեխա։ Եվ առաջին հարցը, որ մարդիկ տալիս են՝ «իսկ երեխաները ում են քաշել՝ մոր թե հոր»։ Բայց իրական հարցը դա չէ։ Իրական հարցն այն է, թե ինչ միջավայրում են մեծանում այդ երեխաները։ Իսկ պատասխանը պարզ է՝ սիրո, հարգանքի ու փոխընդունման մեջ։ Երեխաներն աճում են գիտակցելով, որ սերը չի չափվում սանտիմետրերով, կշիռով կամ արտաքինով։
Իհարկե, ընտանիքի լուսանկարները համացանցում տարածվում են վայրկենաբար։ Շատերը զարմանում են, ոմանք՝ հիանում։ Բայց ամենակարևորը՝ մարդիկ սկսում են մտածել՝ գուցե մենք էլ շատ ենք կենտրոնանում արտաքինի վրա, ու մոռանում՝ ինչ կա ներսում։
Էլիզանին դեռ երազում է դառնալ մոդել։ Բայց իրականում՝ նա արդեն օրինակ է հազարավոր կանանց համար։ Ոչ թե բարձրության կամ արտաքնի համար, այլ նրա համար, թե ինչպես է ինքը ընդունել իրեն, սիրել ու վստահել կյանքին։ Նա կին է, մայր, սիրող մարդ։ Եվ այդ ամենն իրեն դարձնում է իսկական ոգեշնչում։
Ֆրանսինալդուն էլ ամեն օր ապացուցում է, որ ուժեղ լինելու համար պարտադիր չէ մեծ տեսք ունենալ։ Բավական է՝ ունենաս մեծ սիրտ։ Նա միշտ Էլիզանի կողքին է, միշտ ժպիտով, միշտ պարզ ու շիտակ։
Նրանց պատմությունը մի մասին կթվա անսովոր, մյուսներին՝ հեքիաթ։ Բայց իրականում՝ սա հենց այն իրականությունն է, որը պիտի հաճախ տեսնենք մեր շուրջ։ Որովհետև երբ սիրտդ ընտրում է, ոչ թե նայում է վերև կամ ներքև, այլ ուղղակի՝ դեպի մարդը։
Եվ գուցե սա հենց այն հիշեցումն է, որ պետք է մեզ․ որ սիրելու համար չափեր պետք չեն։ Պետք է ընդամենը մարդ լինել։
