Ռուդիկ Ղարիբյանն այն երիտասարդն է, ով զոհ գնաց թշնամու սադրանքին։ Հերոսը Ալավերդիից էր։ Ողջ Ալավերդին է սգում Ռուդիկի համար։
Դպրոցը, որտեղ աշակերտել էր հերոսը, սգում է։ Տնօրենն իր աշակերտի մասին պատմում է՝ չափազանց խելոք, հավասարակշռված ու շատ լուրջ տղա էր։
Ուսուցիչները նշում են, որ ցավում են և խոսքեր չեն գտնում այն արտահայտելու համար և հպարտ են, որ Ռուդիկի ուսուցիչ են եղել։ Ռուդիկն յուրօրինակ աշխարհայացք ուներ։ Նա պատերազմի ամենաթեժ օրերին մտքերը և սրտի զգացածը թղթին է հանձնել։
Ստորև բերված բանաստեղծության հեղինակը հենց ինքն է ՝ հերոս Ռուդիկ Ղարիբյանը։ Այս բանաստեղծությունը կարդում ու բանակությունդ ասես այլևս չի ուզում ենթարկվել։
Երիտասարդը կարծես կանխատեսել էր, նա զգում էր, բայց այդ մասին ո՞ւմ ասեր կամ ի՞նչ ասեր։ Մտքերը հանձնել է թղթին, հոգին դատարկել և հերոսաբար առաջ մղվել։
Հավերժ փառք քեզ, հերո՛ս, քո սխրանքն անմահ է․․․ Հավերժ խոնարհում․․․
