Աննան արթնացավ լուսաբացին՝ խաղաղ քնի թևերից դանդաղ դուրս գալով։ Տունը լցված էր սովորական առավոտյան հնչյուններով ու բույրերով՝ թարմ թեյի մեղմ բուրմունք, խոհանոցից բարձրացող գոլորշի և բակում խաղացող թռչունների մեղեդի։ Ամեն ինչ կարծես իր տեղում էր։ Բայց երբ նա ներս մտավ հյուրասենյակ, մի անսպասելի մանրուք կտրեց նրա ուշադրությունը։
Բազմոցի մի անկյունում դրված էր ինչ-որ անհասկանալի բան՝ սպիտակ կտորի վրա ընկած խիտ ու փշոտ մի զանգված։ Դա ո՛չ բարձ էր, ո՛չ էլ որևէ ծանոթ առարկա։ Այն ուներ տարօրինակ ձև ու մռայլություն՝ կարծես ինչ-որ բան լուռ հետևում էր տարածքին։
— «Սա ո՞վ է դրել էստեղ…» — մրմնջաց Աննան ինքն իրեն, իսկ ներքինում արդեն անհանգստություն կար։
Առաջին պահից նրա միտքը գնաց ամենահեշտ տարբերակով. գուցե շունը ինչ-որ բան է գտել բակում, կամ երեխաներն են խաղացել ու մոռացել։ Բայց երբ ավելի մոտեցավ, զգաց տարօրինակ մի բան. զանգվածը ծածկված էր հարյուրավոր փշերով, կարծես փոքրիկ փայտիկներ խրած լինեին ամբողջ մակերեսով։
Աննան զգուշությամբ առաջ տարավ ձեռքը՝ փորձում հպվել անհասկանալի գոյությանը։ Մատների տակ ոչ մի շարժում չզգացվեց։ Այն անշարժ էր՝ լրիվ քարացած։ Սակայն երբ նա բռնեց սպիտակ կտորի անկյունը ու փորձում էր վեր բարձրացնել, զգաց տարօրինակ ծանրություն՝ անսպասելիորեն խիտ էր զանգվածը։
Նա մի փոքր թեքեց այն դեպի լուսամուտից թափանցող լույսը, և հենց այդ պահին զանգվածի ստվերի տակից բացվեց մի հատված, որը նման էր մաշկի՝ փխրուն, այրվածքի հետքերով ծածկված։ Աննայի շունչը կտրվեց։ Իսկ հաջորդ վայրկյանին տարօրինակ գոյությունը շարժվեց…
Աննան շփոթվեց։ Վախեցած բերեց ձեռնոց, մի հին վերմակ փաթաթեց ու փորձեց վերցնել։ Մի փոքր դժվարությամբ՝ կարողացավ տանել դեպի դուռը։ Մտածեց՝ գուցե դա վիրավոր կենդանի է, կամ ինչ-որ խեղված կենդանի օրգանիզմ, որին պետք է օգնություն։
Տան դիմաց, բակում, դրեց այն խոտի վրա, անմիջապես զանգեց վայրի բնության վերահսկման կենտրոն։
— «Մեր բակում մի շատ անսովոր բան եմ գտել։ Թվում է՝ վնասված է, բայց ամբողջովին ծածկված է խիտ փշերով։ Տեսքով իսկապես շատ անսպասելի ու տարօրինակ է»։
Մի ժամ անց աշխատակիցները եկան, ուշադիր ուսումնասիրեցին գտածոն ու հանգիստ բացատրեցին.
— «Այն ծովային ոզնի է։ Ավանդական չէ, բայց կարծես պատահաբար տեղափոխվել է այս կողմ՝ ինչ-որ թռչնի կամ նույնիսկ մարդկանց միջոցով։
Պարզվեց՝ այս «զանգվածը» ոչ մի առեղծված չուներ։ Դա եղել է ծովային ոզնի է, որը ինչ-որ տեղից բերվել էր բակ՝ ամենայն հավանականությամբ հարևանի երեխաների կողմից, ովքեր արձակուրդից հետ վերադարձել էին։ Եվ զարմանալիորեն հայտվել էր մեր տանը։
Աննան ծիծաղեց․
— «Մտածեցի՝ հոլիվուդյան սարսափ ֆիլմի մեկնարկն է»։
Բայց այդ օրվանից Աննան հասկացավ մի կարևոր բան՝ ոչ ամեն տարօրինակ երևույթ է պետք վախով ընդունել։ Երբեմն պարզապես պետք է նայել ավելի խորքից կամ զանգահարել ճիշտ պահին։
