Հայրենիքի համար ընկած տղաների և նրանց ընտանիքիների մասին պատմությունները սիրտ կեղեքող են։ 44-օրյա պատերազմը հավետ կմնա հայ ազգի վերքը, որն անըդհատ բաբցվում ու արնաքամ է լինում։
Սա մերօրյա ողբերգական մի պատմություն է, որը մոռանալ երբեք չի ստացվի և այն մոռանալն ուղղակի դավաճանություն կլինի։ Տղաների սխրանքը փառաբանել, խոսել ու սերնդեսերունդ տանել է պետք։ Հազարավո մայրեր շարունկաում են ապրել մշտնջենական վիշտը, թախիծն ու կարոտը սրտներում։
44-օրյա պատերազմում զոհված Ժիրայր Մարգարյանի մայրը՝ Նաիրա Մարգարյանը, պատմել է, որ որդու մարմինը երկար փնտրելուց հետո գտել է դիահերձարանում։
Այդ մասին նա պատմել է․ «Տղայիս տեսա երազում: Հին շինություն էր՝ սպիտակ պատերով, դուռը բացեցի, մութ սենյակում գետնին նստած էր տղաս։
Ասաց. «Մա՛մ, անկողինս սարքի, քնեմ, հոգնել եմ ու մրսում եմ…»: Երազից հետո միայն մայրը որդու մասունքները գտել է Աբովյանի դիահերձարանում։
