Օրը սկսվեց առանց որևէ արտառոց նշանի։ Աշխատանքից ուշ վերադարձած՝ զգում էի հոգնածություն, որը ոչ մի քաղցրավենիք չէր կարող մեղմել։ Ուզում էի մի բան թեթև, բայց մխիթարող։ Նայեցի խոհանոցի մրգերով լի ամանին ու ընտրեցի մի կատարյալ նարինջ՝ կլոր, փայլուն, արևի պես բուրող։ Այն ուներ մի տեսակ չափից դուրս իդեալականություն, որը այդ պահին պարզապես գեղեցիկ թվաց։
Նստեցի։ Մեկ խորը շունչ՝ հոտն ինձ բերեց մանկության հիշողություններ։ Բայց այդ հիշողական ջերմությունը մի ակնթարթում ցնդեց, երբ առաջին ճեղքումն արվեց։
Սովորական պիտը բացակայում էր։ Փոխարենը՝ սուր, կոշտ մի զգացողություն։ Ճանկռեցի քիչ–քիչ, վերածվեցի հետախույզի՝ մաշկի տակ ինչ-որ մետաղական փայլ էր երևում։ Նստած տեղում քարացա։
Նարնջի միջուկում, ինչպես պտղի սիրտը, փաթաթված էր մի փոքրիկ մետաղական կապսուլա։ Հարթ էր, անթերի մշակված։ Ինձ թվաց, թե սա մաս է ինչ–որ մանր մեխանիզմի՝ սառնությամբ լեցուն։
Արտաշնչեցի՝ կոկորդս չորացած։ Նկատեցի, որ սրտիս ռիթմը սաստկացել էր, իսկ միջավայրը մի տեսակ խուլ էր դարձել։ Արդեն մտածում էի՝ գուցե սա անպատահական չէր։ Սկսեցի վախենալ։ Մի՞թե սա վտանգավոր է։ Քիմիական, կենսաբանական… Եթե պատահաբար բացեի։
Ձեռքերս փաթաթեցի մաքուր սրբիչով։ Կապսուլան տեղադրեցի զիպ տոպրակի մեջ։ Բաց չարեցի։ Բայց ներքին մի ձայն ինձ մղում էր հասկանալու՝ ինչ է սա։
Լուսամփոփի տակ կապսուլան փայլեց։ Մանր տառեր։ Եվ հնագույն խորհրդանիշ՝ 𓂀։ Իսկ տառերի տակ՝ անգլերեն մի արտահայտություն՝
«If you found this, you were meant to.»
«Եթե գտար սա՝ նշանակում է, պետք է հենց դու գտնեիր»։
Սարսուռ անցավ մարմնովս։ Միանգամից զանգահարեցի եղբորս՝ Արմենին։ Նա տեխնիկայի հետ լավ է։ Նկար ուղարկեցի։ Պատասխանը՝ ակնթարթային․
«Մի բացիր։ Սպասի՛ր ինձ։»
Քառասուն րոպե անց նա արդեն դռան առջև էր։ Փոքրիկ սկաներով սկան արեց՝ մանրակրկիտ։ Կապսուլայի ներսում կար միկրո SD քարտ։ Տվյալների վրա՝ հնացած, թաքնված տեսանյութ՝ ութ տարվա վաղեմությամբ։
Տեսագրության մեջ մի մարդ էր։ Ձայնը դողում էր։ Աչքերը՝ չքնածի։
«Եթե դուք սա դիտում եք, նշանակում է՝ նրանք դեռ հետևում են ինձ։ Ես իմացա մի բան, որն ինձ թույլ չպետք է տրվեր։ Թաքցրի այն սննդի մեջ։ Հուսով եմ՝ ինչ-որ մեկն ի վերջո կհայտնաբերի ու կհասկանա՝ ինչ անել»։
Տեսանյութը կտրուկ ընդհատվեց։ Մենք միմյանց նայեցինք՝ շունչներս պահած։
Ո՞վ էր այդ մարդը։ Ո՞ւմից էր փախչում։ Ու ի՞նչ «բան» էր թաքցրել։
Նույն երեկո լրագրողի հետ կապ հաստատեցինք։ Վստահելի էր։ Նա խոստացավ հետաքննել։ Մոտ օրերս լուրեր սկսեցին շրջանառվել միևնույն ապրանքանիշի նարինջների վերաբերյալ։ Մարդիկ հայտնաբերում էին տարօրինակ առարկաներ, իսկ մի օր էլ ինձ զանգեցին։ Անհայտ համար։ Շշուկի նման ձայն։
«Դուք չպետք է դա գտնեիք»։
Ամեն ինչ փոխվեց։ Այժմ ես ունեմ մի բան, որը չպետք է լիներ իմ ձեռքում։ Բայց ճշմարտությունը պտուղի ներսում էր։ Եվ այն իմացվեց։
Այդ օրը սովորական թվաց։ Իսկ նարնջի մեջ՝ թաքնված ճակատագրական մի գաղտնիք։
